گزارشگری غیرمالی، پایداری و ESG به عنوان محرکی برای تحول نقش حسابرسان: پیامدها برای قضاوت حرفه ای و کیفیت حسابرسی

در دهه اخیر، گزارشگری غیرمالی و الزامات پایداری (ESG) به یکی از عوامل ساختاری دگرگونی نظام افشا وحسابرسی تبدیل شده اند. افزایش فشار نهادهای ناظر، سرمایه گذاران نهادی و استانداردگذاران بین المللی موجب شدهشرکت ها علاوه بر اطلاعات مالی، آثار زیست محیطی، اجتماعی و حاکمیتی فعالیت های خود را نیز در قالباستانداردهای جدید نظیر IFRS S۱ و IFRS S۲ افشا کنند. این تحول، دامنه و منطق حسابرسی را از «تایید صورت هایمالی» به «تضمین چندبعدی پایداری سازمان» گسترش داده و حسابرسان را با چالش های جدیدی در زمینه قضاوتحرفه ای، ارزیابی ریسک های غیرمالی، تشخیص سبزشویی و اعتبارسنجی داده های کیفی مواجه ساخته است. مرورنظام مند پژوهش های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ نشان می دهد که گزارشگری پایدار از طریق کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، تقویتحاکمیت شرکتی، افزایش شفافیت و گسترش دامنه مسئولیت حسابرس، کیفیت حسابرسی را ارتقا می دهد؛ هرچندریسک های جدیدی مانند افشای نمادین و ضعف قابلیت اتکا در داده های ESG می توانند این رابطه را تضعیف کنند بنیاداستانداردهای بین المللی گزارشگری مالی ۱ ( ۲۰۲۴)،کریستنسن و همکاران ۲ (۲۰۲۲). این مقاله با هدف ارائه یکچارچوب یکپارچه، سازوکارهای اثرگذاری گزارشگری غیرمالی بر تحول نقش حسابرس و کیفیت حسابرسی را تبیین ومسیرهای پژوهشی آینده را تشریح می کند.

کلیدواژه ها:

گزارشگری غیرمالی ، ، گزارشگری پایداری ، ESG