بررسی تاثیر دورکاری بر عملکرد فردی کارکنان شهرداری

تحولات فناورانه و تغییر الگوهای سنتی انجام کار در سازمان های دولتی، موجب گسترش روزافزون استفاده از دورکاری به عنوان یکی از شیوه های نوین سازماندهی کار شده است. اگرچه دورکاری مزایایی همچون افزایش انعطاف پذیری و کاهش هزینه های سازمانی به همراه دارد، اما اثرات آن بر عملکرد فردی کارکنان همواره یکسان و قطعی نیست. در این راستا، هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر دورکاری بر عملکرد فردی کارکنان شهرداری تبریز با تاکید بر نقش میانجی توازن کار–خانواده و نقش تعدیل گر کیفیت مبادله رهبر–پیرو می باشد. پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان رسمی شهرداری تبریز به تعداد تقریبی ۱۴٬۰۰۰ نفر است که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای و بر اساس فرمول کوکران، تعداد ۴۰۰ نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد بوده و روایی آن ها از طریق روایی محتوا و سازه و پایایی از طریق ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تایید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیات پژوهش با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزار SmartPLS انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که دورکاری تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد فردی کارکنان دارد و این تاثیر به طور غیرمستقیم از طریق بهبود توازن کار–خانواده تقویت می شود. همچنین، یافته ها حاکی از آن است که کیفیت مبادله رهبر–پیرو نقش تعدیل کننده معناداری در رابطه بین دورکاری و عملکرد فردی ایفا می کند. بر اساس نتایج به دست آمده، توجه همزمان به سیاست های حمایتی دورکاری و ارتقای کیفیت روابط رهبری می تواند منجر به بهبود عملکرد کارکنان در شهرداری ها و سایر سازمان های دولتی گردد.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، عملکرد فردی ، توازن کار-خانواده ، کیفیت مبادله رهبر-پیرو