مسئولیت مدنی پلیس در حقوق ایران با بررسی آراء محاکم
محل انتشار: دوفصلنامه تحقیقات حقوق قضایی، دوره: 6، شماره: 12
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 33
فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JJLR-6-12_032
تاریخ نمایه سازی: 30 فروردین 1405
چکیده مقاله:
مسئولیت مدنی پلیس در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران از یک سو بر مبانی عام مسئولیت مدنی و قواعد فقهی اتلاف و تسبیب استوار است و از سوی دیگر، به واسطه جایگاه حاکمیتی و ماموریت های اقتضایی پلیس، با ملاحظات ویژه ای مانند ضرورت حفظ نظم عمومی، اختیارات قانونی در اعمال قوه قهریه، و اصل حاکمیت قانون همراه می شود. در عمل، بیشترین چالش ها در تعیین مبنای مسئولیت، تشخیص تقصیر یا عدم تقصیر، مرزبندی میان اقدام قانونی و رفتار نامشروع، و نیز تعیین خوانده صحیح دعوا میان مامور، فرمانده، یگان، یا دولت رخ می دهد. این مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی و با اتکا بر تحلیل آراء محاکم و رویه های اداری و قضایی، می کوشد الگوی تصمیم گیری دادگاه ها در دعاوی مسئولیت مدنی پلیس را شناسایی کند و معیارهای موثر در احراز ارکان مسئولیت، دفاعیات متداول، و کیفیت جبران خسارت را تبیین نماید. نتیجه کلی آن است که رویه قضایی ایران، ضمن پذیرش اصل پاسخگویی، در مقام اجرا میان مسئولیت شخصی مامور و مسئولیت سازمان یا دولت نوسان دارد و برای دستیابی به امنیت حقوقی، نیازمند معیارگذاری شفاف تر درباره تقصیر سازمانی، مسئولیت مبتنی بر خطر در برخی ماموریت های پرریسک، و سازوکارهای موثر جبران خسارت است.مسئولیت مدنی پلیس در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران از یک سو بر مبانی عام مسئولیت مدنی و قواعد فقهی اتلاف و تسبیب استوار است و از سوی دیگر، به واسطه جایگاه حاکمیتی و ماموریت های اقتضایی پلیس، با ملاحظات ویژه ای مانند ضرورت حفظ نظم عمومی، اختیارات قانونی در اعمال قوه قهریه، و اصل حاکمیت قانون همراه می شود. در عمل، بیشترین چالش ها در تعیین مبنای مسئولیت، تشخیص تقصیر یا عدم تقصیر، مرزبندی میان اقدام قانونی و رفتار نامشروع، و نیز تعیین خوانده صحیح دعوا میان مامور، فرمانده، یگان، یا دولت رخ می دهد. این مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی و با اتکا بر تحلیل آراء محاکم و رویه های اداری و قضایی، می کوشد الگوی تصمیم گیری دادگاه ها در دعاوی مسئولیت مدنی پلیس را شناسایی کند و معیارهای موثر در احراز ارکان مسئولیت، دفاعیات متداول، و کیفیت جبران خسارت را تبیین نماید. نتیجه کلی آن است که رویه قضایی ایران، ضمن پذیرش اصل پاسخگویی، در مقام اجرا میان مسئولیت شخصی مامور و مسئولیت سازمان یا دولت نوسان دارد و برای دستیابی به امنیت حقوقی، نیازمند معیارگذاری شفاف تر درباره تقصیر سازمانی، مسئولیت مبتنی بر خطر در برخی ماموریت های پرریسک، و سازوکارهای موثر جبران خسارت است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمدعلی خواجه نجفی
محقق و پژوهشگر