پایداری شهروندی حقوق نسل های آینده در برابر بحران های اقلیمی نوظهور

بحران های اقلیمی نوظهور مانند افزایش دمای جهانی، خشکسالی های مفرط، سیلاب های ناگهانی و مهاجرت اقلیمی، تهدیدی جدی برای حقوق نسل های آینده به شمار می روند و ضرورت بازاندیشی در مفهوم پایداری شهروندی را برجسته می سازند. مساله اصلی تحقیق این است که نظام حقوقی موجود، به ویژه در ایران، تا چه حد قادر به تضمین حقوق نسل های آتی در برابر این تهدیدها است و پایداری شهروندی چه نقشی در پر کردن این خلاها ایفا می کند؟ پرسش اصلی پژوهش: نقش پایداری شهروندی در تضمین حقوق نسل های آینده در برابر بحران های اقلیمی نوظهور چیست و نظام حقوقی ایران چه ظرفیت ها و چالش هایی در این زمینه دارد؟ هدف تحقیق، تبیین چارچوبی تلفیقی برای حمایت حقوقی از نسل های آینده از طریق تقویت پایداری شهروندی و ارائه پیشنهادهای اصلاحی برای نظام حقوقی ایران است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد تطبیقی است که بر پایه مطالعه اسناد بین المللی(مانند توافق پاریس و گزارش های IPCC)، قوانین داخلی ایران (اصل ۵۰ قانون اساسی و سند ملی تغییر اقلیم) و تجارب موفق جهانی (مانند پرونده Urgenda هلند) بنا شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که هرچند اصول حقوقی ایران ظرفیت های بالقوه ای دارند، اما فقدان سازوکارهای الزام آور و نهادینه سازی حقوق نسل های آینده، چالش اصلی است؛ پایداری شهروندی از طریق آموزش، مشارکت مدنی و مطالبه گری می تواند این خلا را جبران کند و پیشنهادهایی مانند ایجاد دادگاه های شهروندی اقلیمی و گنجاندن عدالت بین نسلی در برنامه های درسی ارائه می شود.بحران های اقلیمی نوظهور مانند افزایش دمای جهانی، خشکسالی های مفرط، سیلاب های ناگهانی و مهاجرت اقلیمی، تهدیدی جدی برای حقوق نسل های آینده به شمار می روند و ضرورت بازاندیشی در مفهوم پایداری شهروندی را برجسته می سازند. مساله اصلی تحقیق این است که نظام حقوقی موجود، به ویژه در ایران، تا چه حد قادر به تضمین حقوق نسل های آتی در برابر این تهدیدها است و پایداری شهروندی چه نقشی در پر کردن این خلاها ایفا می کند؟ پرسش اصلی پژوهش: نقش پایداری شهروندی در تضمین حقوق نسل های آینده در برابر بحران های اقلیمی نوظهور چیست و نظام حقوقی ایران چه ظرفیت ها و چالش هایی در این زمینه دارد؟ هدف تحقیق، تبیین چارچوبی تلفیقی برای حمایت حقوقی از نسل های آینده از طریق تقویت پایداری شهروندی و ارائه پیشنهادهای اصلاحی برای نظام حقوقی ایران است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد تطبیقی است که بر پایه مطالعه اسناد بین المللی(مانند توافق پاریس و گزارش های IPCC)، قوانین داخلی ایران (اصل ۵۰ قانون اساسی و سند ملی تغییر اقلیم) و تجارب موفق جهانی (مانند پرونده Urgenda هلند) بنا شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که هرچند اصول حقوقی ایران ظرفیت های بالقوه ای دارند، اما فقدان سازوکارهای الزام آور و نهادینه سازی حقوق نسل های آینده، چالش اصلی است؛ پایداری شهروندی از طریق آموزش، مشارکت مدنی و مطالبه گری می تواند این خلا را جبران کند و پیشنهادهایی مانند ایجاد دادگاه های شهروندی اقلیمی و گنجاندن عدالت بین نسلی در برنامه های درسی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

پایداری شهروندی ، حقوق نسل های آینده ، بحران های اقلیمی ، عدالت بین نسلی ، توسعه پایدار