بررسی و شناخت صلاحیت دادگاه در رسیدگی به دعوای موضوع موافقت نامه داوری
محل انتشار: دوفصلنامه تحقیقات حقوق قضایی، دوره: 6، شماره: 12
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 5
فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JJLR-6-12_002
تاریخ نمایه سازی: 30 فروردین 1405
چکیده مقاله:
موافقت نامه داوری به عنوان تجلی اصل حاکمیت اراده در حل وفصل اختلافات، همواره پرسش مهمی را در برابر نظام دادرسی دولتی قرار می دهد: دادگاه در مواجهه با دعوایی که موضوع آن تحت پوشش شرط یا موافقت نامه داوری است، چه حدودی از صلاحیت برای رسیدگی دارد و در چه شرایطی باید از رسیدگی امتناع کند؟ این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی و با تکیه بر مبانی نظری داوری، قوانین داخلی و اصول حاکم بر داوری های نوین، به بررسی اثر موافقت نامه داوری بر صلاحیت دادگاه می پردازد. در گام نخست، مفهوم، ماهیت و شرایط اعتبار موافقت نامه داوری و نیز نظریه استقلال شرط داوری تبیین می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که موافقت نامه داوری نه به معنای سلب مطلق صلاحیت ذاتی دادگاه، بلکه ناظر بر محدودسازی صلاحیت رسیدگی ماهوی و انتقال آن به داور است؛ با این حال، دادگاه نقش حمایتی و نظارتی خود را در مراحل ارجاع، تامین دلیل یا دستور موقت، و نظارت پسینی بر رای داوری حفظ می کند. به هرصورت با توجه به اهمیت این بحث در این مقاله قصد داریم به بررسی و شناخت صلاحیت دادگاه در رسیدگی به دعوای موضوع موافقت نامه داوری بپردازیم.موافقت نامه داوری به عنوان تجلی اصل حاکمیت اراده در حل وفصل اختلافات، همواره پرسش مهمی را در برابر نظام دادرسی دولتی قرار می دهد: دادگاه در مواجهه با دعوایی که موضوع آن تحت پوشش شرط یا موافقت نامه داوری است، چه حدودی از صلاحیت برای رسیدگی دارد و در چه شرایطی باید از رسیدگی امتناع کند؟ این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی و با تکیه بر مبانی نظری داوری، قوانین داخلی و اصول حاکم بر داوری های نوین، به بررسی اثر موافقت نامه داوری بر صلاحیت دادگاه می پردازد. در گام نخست، مفهوم، ماهیت و شرایط اعتبار موافقت نامه داوری و نیز نظریه استقلال شرط داوری تبیین می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که موافقت نامه داوری نه به معنای سلب مطلق صلاحیت ذاتی دادگاه، بلکه ناظر بر محدودسازی صلاحیت رسیدگی ماهوی و انتقال آن به داور است؛ با این حال، دادگاه نقش حمایتی و نظارتی خود را در مراحل ارجاع، تامین دلیل یا دستور موقت، و نظارت پسینی بر رای داوری حفظ می کند. به هرصورت با توجه به اهمیت این بحث در این مقاله قصد داریم به بررسی و شناخت صلاحیت دادگاه در رسیدگی به دعوای موضوع موافقت نامه داوری بپردازیم.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حسین منصوری
محقق و پژوهشگر - نویسنده مسئول
فاطمه انتشاری
محقق و پژوهشگر