اصول حقوق بین الملل محیط زیست در حقوق دریاها: اصل عدم ایراد زیان و توسعه پایدار در اختلافات دریایی فرامرزی در دیوان بین المللی دادگستری

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 94

فایل این مقاله در 30 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JMAIS-7-25_004

تاریخ نمایه سازی: 30 فروردین 1405

چکیده مقاله:

این پژوهش به بررسی اصول حقوق بین الملل محیط زیست در حقوق دریاها، به ویژه اصل عدم ایراد زیان و توسعه پایدار، در حل اختلافات دریایی فرامرزی توسط دیوان بین المللی دادگستری می پردازد. مسئله اصلی، چالش های زیست محیطی دریاها مانند آلودگی نفتی، بهره برداری بیش از حد منابع زنده و تغییرات آب وهوایی است که به تنش های حقوقی میان دولت ها منجر می شود و نیازمند تعادل میان حفاظت محیطی و حق توسعه است؛ این اصول ریشه در کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره حقوق دریاها (۱۹۸۲، مواد ۱۹۲-۱۹۴)، اعلامیه ریو (۱۹۹۲) و رویه دیوانی مانند پالپ میلز (۲۰۱۰) و فعالیت های خاص (۲۰۱۵) دارند. پرسش اصلی پژوهش این است: دیوان بین المللی دادگستری چگونه اصول عدم ایراد زیان و توسعه پایدار را در تفسیر و کاربرد برای مدیریت اختلافات دریایی فرامرزی به کار می گیرد؟ هدف اصلی، تبیین نقش این اصول در رویه دیوانی است، در حالی که اهداف فرعی شامل تحلیل پرونده های کلیدی (مانند شکار نهنگ در جنوبگان، ۲۰۱۴)، شناسایی خلاهای حقوقی و پیشنهاد سازوکارهای اجرایی میان رشته ای برای رژیم های دریایی مانند خزر می شود. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد رویه ای است که بر مطالعه اسناد بین المللی، معاهدات (تهران ۲۰۰۳، آکتائو ۲۰۱۸) و احکام دیوانی تکیه دارد. خلاصه یافته ها نشان می دهد دیوان این اصول را عرفی و یکپارچه به کار گرفته و اولویت را به پیشگیری و مسئولیت بین المللی داده است، که خلا اجرای عملی را پر می کند.این پژوهش به بررسی اصول حقوق بین الملل محیط زیست در حقوق دریاها، به ویژه اصل عدم ایراد زیان و توسعه پایدار، در حل اختلافات دریایی فرامرزی توسط دیوان بین المللی دادگستری می پردازد. مسئله اصلی، چالش های زیست محیطی دریاها مانند آلودگی نفتی، بهره برداری بیش از حد منابع زنده و تغییرات آب وهوایی است که به تنش های حقوقی میان دولت ها منجر می شود و نیازمند تعادل میان حفاظت محیطی و حق توسعه است؛ این اصول ریشه در کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره حقوق دریاها (۱۹۸۲، مواد ۱۹۲-۱۹۴)، اعلامیه ریو (۱۹۹۲) و رویه دیوانی مانند پالپ میلز (۲۰۱۰) و فعالیت های خاص (۲۰۱۵) دارند. پرسش اصلی پژوهش این است: دیوان بین المللی دادگستری چگونه اصول عدم ایراد زیان و توسعه پایدار را در تفسیر و کاربرد برای مدیریت اختلافات دریایی فرامرزی به کار می گیرد؟ هدف اصلی، تبیین نقش این اصول در رویه دیوانی است، در حالی که اهداف فرعی شامل تحلیل پرونده های کلیدی (مانند شکار نهنگ در جنوبگان، ۲۰۱۴)، شناسایی خلاهای حقوقی و پیشنهاد سازوکارهای اجرایی میان رشته ای برای رژیم های دریایی مانند خزر می شود. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد رویه ای است که بر مطالعه اسناد بین المللی، معاهدات (تهران ۲۰۰۳، آکتائو ۲۰۱۸) و احکام دیوانی تکیه دارد. خلاصه یافته ها نشان می دهد دیوان این اصول را عرفی و یکپارچه به کار گرفته و اولویت را به پیشگیری و مسئولیت بین المللی داده است، که خلا اجرای عملی را پر می کند.

نویسندگان

عبدالمحمد افروغ

محقق و پژوهشگر - نویسنده مسئول

فرزانه عمادی

محقق و پژوهشگر