بررسی روش های فعال تدریس دین و زندگی در نظام آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی روش های فعال تدریس درس دین و زندگی در نظام آموزشی جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. درس دین و زندگی به عنوان یکی از دروس بنیادین و تاثیرگذار در شکل دهی نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای دینی دانش آموزان، نقشی کلیدی در تربیت نسل آینده ساز ایفا می کند. با توجه به چالش های موجود در روش های سنتی تدریس این درس و ضرورت حرکت به سمت رویکردهای فعال و دانش آموزمحور، پژوهش حاضر به بررسی میزان به کارگیری روش های فعال تدریس و موانع و چالش های پیش روی معلمان پرداخته است. روش تحقیق حاضر توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل معلمان دین و زندگی دوره متوسطه شهر تهران به تعداد ۲۴۵۰ نفر می باشد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۳۳ نفر تعیین و به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بر اساس طیف لیکرت پنج درجه ای بود که پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۷) تایید شد. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین به کارگیری روش های فعال تدریس در درس دین و زندگی در سطح متوسط قرار دارد و بین جنسیت، سابقه تدریس و میزان تحصیلات معلمان در این خصوص تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که موانع ساختاری، ضعف آموزش های ضمن خدمت و کمبود امکانات آزمایشگاهی از مهم ترین چالش های پیش روی معلمان در به کارگیری روش های فعال تدریس می باشند. بر اساس یافته های پژوهش، پیشنهاد می شود برنامه های آموزش ضمن خدمت معلمان با تاکید بر روش های فعال تدریس طراحی و اجرا شود و زمینه های لازم برای تحول در رویکرد آموزش دین و زندگی فراهم گردد.واژگان کلیدی: روش های فعال تدریس، درس دین و زندگی، نظام آموزشی، یادگیری دانش آموزمحور، آموزش و پرورش