بررسی اثر محیط یادگیری حمایتگر بر خودکارآمدی تحصیلی

خودکارآمدی تحصیلی یکی از سازه های بنیادین در روان شناسی یادگیری است که نقش تعیین کننده ای در انگیزه، پایداری، عملکرد و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان دارد. یکی از مهم ترین عوامل محیطی که می تواند بر شکل گیری و تقویت خودکارآمدی تاثیر بگذارد، وجود یک «محیط یادگیری حمایتگر» است؛ محیطی که در آن تعاملات آموزشی، روابط معلم و دانش آموز، ساختار کلاس، فرصت های یادگیری، بازخورد، امنیت روانی و حمایت های عاطفی شناختی، همگی در جهت ارتقای احساس توانمندی دانش آموز عمل می کنند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که محیط های یادگیری حمایتگر از طریق ایجاد احساس تعلق، تقویت شایستگی، افزایش مشارکت، فراهم کردن تجربه های موفقیت و مدیریت سازنده شکست می توانند خودکارآمدی تحصیلی را به طور معناداری افزایش دهند.مقاله حاضر یک مرور نظام مند و تحلیلی بر مفاهیم «محیط یادگیری حمایتگر» و «خودکارآمدی تحصیلی» ارائه داده و با بررسی نظریات روان شناسی یادگیری، سازوکار تاثیر این محیط بر خودکارآمدی را تبیین می کند. همچنین پیشینه پژوهشی داخلی و خارجی مرور شده و در پایان، جمع بندی کاربردی و پیشنهادهایی برای بهبود محیط یادگیری به منظور ارتقای خودکارآمدی مطرح می شود.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری ، محیط یادگیری حمایتگر ، خودکارآمدی تحصیلی ، یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، نظریه های یادگیری