بررسی نقش تاب آوری آموزشی در تداوم یادگیری مجازی در شرایط جنگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاب آوری آموزشی در تداوم یادگیری مجازی در شرایط جنگی انجام شده است. این مطالعه از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی و تحلیل محتوای پژوهش های مرتبط داخلی و خارجی است. در شرایط جنگی، نظام های آموزشی با چالش هایی همچون ناامنی روانی، اختلال در زیرساخت های آموزشی، کاهش دسترسی به منابع یادگیری و افت انگیزش دانش آموزان مواجه می شوند. در چنین شرایطی، آموزش مجازی به عنوان یکی از راهکارهای اصلی تداوم آموزش مطرح می شود، اما اثربخشی آن به میزان تاب آوری آموزشی در سطوح فردی، خانوادگی، مدرسه ای و سازمانی وابسته است.یافته های پژوهش نشان داد که تاب آوری آموزشی با مولفه هایی مانند خودکارآمدی، خودتنظیمی، انگیزش درونی و حمایت اجتماعی ارتباط مستقیم دارد و می تواند اثرات منفی ناشی از شرایط جنگی را کاهش دهد. همچنین مشخص شد که معلمان تاب آور و خانواده های حمایت گر نقش مهمی در استمرار یادگیری دانش آموزان دارند. از سوی دیگر، زیرساخت های فناورانه زمانی اثربخش خواهند بود که با ظرفیت های روان شناختی و اجتماعی همراه شوند. در مجموع، نتایج نشان داد که تاب آوری آموزشی عامل کلیدی در جلوگیری از گسست یادگیری و حفظ کیفیت آموزش مجازی در شرایط بحران است.بر این اساس، تقویت تاب آوری آموزشی می تواند به عنوان راهبردی اساسی برای سیاست گذاران آموزشی جهت بهبود کیفیت یادگیری در شرایط جنگی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری آموزشی ، آموزش مجازی ، شرایط جنگی ، یادگیری ، خودتنظیمی ، آموزش در بحران ، نظام آموزشی.