آموزش ترکیبی (Blended Learning): بهترین مدل برای مدارس ایران در سال ۱۴۰۵

امروزه با گسترش فناوری های نوین ارتباطی و اطلاعاتی، نظام های آموزشی در سراسر جهان با چالش ها و فرصت های جدیدی مواجه شده اند. یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردی که آموزش حضوری و الکترونیکی را در کنار یکدیگر قرار می دهد، می تواند پاسخگوی نیازهای متنوع دانش آموزان و معلمان باشد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی امکان سنجی و طراحی بهترین مدل یادگیری ترکیبی متناسب با شرایط و زیرساخت های مدارس ایرانی در سال ۱۴۰۵ است. روش تحقیق حاضر، توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، معلمان و کارشناسان آموزش وپرورش شهر تهران به تعداد ۳۸۵ نفر می باشد که به صورت تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته با ۴۲ گویه بود که پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۷) تایید گردید. یافته های پژوهش نشان داد که مدل چرخشی (Rotation Model) یادگیری ترکیبی با توجه به زیرساخت های موجود و فرهنگ آموزشی ایران، بیشترین میزان سازگاری را دارد. همچنین، نتایج آزمون تی تک نمونه ای حاکی از آن است که میانگین نمرات ابعاد مختلف یادگیری ترکیبی در سطح ۰/۰۵ معنادار بوده و بالاتر از حد متوسط قرار دارد. بر اساس نتایج، ارائه مدلی تلفیقی از مدل های مختلف یادگیری ترکیبی با تاکید بر بومی سازی و توجه به مقتضیات فرهنگی و اجتماعی ایران پیشنهاد شده است.