نابهنجاری زبانی، با تکیه بر نظریه آستانه، در منطق الطیر عطار

هدف این پژوهش، بررسی نقش ناهنجاری های زبانی، در شکل گیری تجربه های شهودی و معرفتی، در مخاطب متون عرفانی، به ویژه منطق الطیر عطار نیشابوری، با تکیه بر نظریه آستانه، در زبان شناسی شناختی است. در این مطالعه، تلاش شده است تا ناهنجاری های نحوی، معنایی و بلاغی، به عنوان ابزارهایی فعال، در انتقال تجربه عارفانه، مورد تحلیل قرار گیرند. این پژوهش، با روش کیفی، تحلیلی و تاویلی و بر پایه رویکرد شناختی به زبان، انجام شده است. داده های بررسی شده، گزیده هایی از ابیات کلیدی منطق الطیر هستند که دارای ناهنجاری های زبانی اند. تحلیل نمونه ها، با اتکا به مفاهیم بنیادین نظریه آستانه، استعاره مفهومی و ترکیب شناختی، انجام شده است .یافته های پژوهش، نشان می دهد که ناهنجاری های زبانی، مخاطب را از سطح دریافت زبانی، به سطحی فعال از بازسازی معنا، سوق می دهند. این انتقال، از طریق توقف های شناختی، تعلیق معنا، شکستن نظم منطقی و گشودن فضای تاویل، ممکن می شود. مخاطب، در مواجهه با این ناهنجاری ها، از آستانه درک سطحی، عبور کرده و وارد تجربه ای زیسته، درونی و شهودی می شود. ناهنجاری های زبانی در متون عرفانی، نه تنها اختلال در زبان معیار، بلکه سازوکاری بنیادین، برای تجربه پذیر ساختن حقیقت اند. نظریه آستانه شناختی، به خوبی توضیح می دهد که این ناهنجاری ها، چگونه درک شهودی و معرفتی را ممکن می سازند. کاربرد این نظریه، چشم اندازی نو، برای تحلیل زبان عرفانی، فراهم می کند و می تواند در مطالعات ادبی، زبان شناختی و بلاغی، گسترش یابد.

کلیدواژه ها:

نابهنجاری زبانی ، نظریه آستانه ، زبان شناسی شناختی ، بلاغت ، منطق الطیر