مروری بر روش های آزمایشگاهی تشخیص مقاومت های آنتی بیوتیکی با تاکید بر شناسایی سویه های مولد آنزیم بتالاکتاماز

در سال های اخیر، افزایش مصرف آنتی بیوتیک ها در حوزه های مختلفی نظیر پزشکی، دامپزشکی و کشاورزی، به شکل گیری و گسترش انواع مختلفی از مقاومت های آنتی بیوتیکی در سطح جهانی منجر شده است. ظهور این مقاومت ها نه تنها میزان مرگ ومیر بیماران را افزایش داده، بلکه خسارات اقتصادی قابل توجهی، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، وارد کرده است. یکی از نگرانی های عمده در حوزه سلامت عمومی، گسترش باکتری های تولیدکننده آنزیم های بتالاکتاماز است. شناسایی سریع و دقیق این باکتری های مقاوم در کنترل موثر بیماری های عفونی، درمان به موقع و جلوگیری از شیوع بیشتر آن ها از اهمیت بالایی برخوردار است. در حال حاضر، روش های متعددی برای شناسایی مقاومت های آنتی بیوتیکی، از جمله مقاومت ناشی از تولید انواع آنزیم های بتالاکتاماز، به کار گرفته می شود. با این حال، تاکنون هیچ روش آزمایشگاهی واحدی که از حساسیت و ویژگی تشخیصی صددرصدی برخوردار بوده و تمامی ویژگی های ایده آل یک آزمون تشخیصی مطلوب را دارا باشد، معرفی نشده است. بر این اساس، هدف از مطالعه حاضر، بررسی و مرور جامع انواع روش های تشخیص مقاومت آنتی بیوتیکی، شامل روش های مبتنی بر کشت (نظیر انتشار دیسک، رقت سازی و آزمون اپسیلومتر یاE-test )، روش های مولکولی و رویکردهای نوظهور است. همچنین، در این مطالعه به ارزیابی مزایا و محدودیت های هر یک از این روش ها پرداخته شده و چالش های موجود در تست های تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی به همراه چشم اندازهای آینده آن ها مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

مقاومت آنتی­ بیوتیکی ، بتالاکتاماز های وسیع الطیف ، روش­ های فنوتیپی ، روش ­های مولکولی