جایگاه خیاطی در حفظ و احیای پوشش های سنتی

پوشش های سنتی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی ناملموس، بازتاب دهنده تاریخ، هویت و زیست بوم هر جامعه اند و حفاظت از آن ها نیازمند مهارت هایی است که بتوانند اصالت و کارکرد این پوشش ها را در زندگی امروز حفظ کنند. خیاطی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های عملی در حوزه هنرهای دستی، نقش تعیین کننده ای در احیای پوشش های بومی دارد؛ زیرا علاوه بر بازآفرینی فرم ها و الگوهای قدیمی، زمینه انتقال دانش نسل های گذشته را به نسل های جدید فراهم می سازد. پژوهش حاضر به بررسی جایگاه و کارکرد خیاطی در حفظ و احیای پوشش های سنتی می پردازد و نشان می دهد که این مهارت چگونه می تواند پلی میان سنت و نیازهای معاصر ایجاد کند. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی است و بررسی منابع نشان می دهد که خیاطی از طریق بازطراحی، مستندسازی الگوها، آموزش مهارت ها و ایجاد انگیزه در نسل جدید، سهم مهمی در پایداری فرهنگ پوشش سنتی دارد. همچنین توجه به خیاطی در برنامه های آموزشی می تواند سبب افزایش آگاهی فرهنگی و تقویت هویت ملی شود. یافته ها نشان می دهد که خیاطی نه تنها یک مهارت فنی بلکه ابزاری فرهنگی است که پیوندهای تاریخی و زیبایی شناختی پوشش های سنتی را زنده نگه می دارد. واژگان کلیدی: خیاطی – پوشش سنتی – احیا – میراث فرهنگی – هویت