تحلیل اثر مکمل کامفرول نیوزمال و تمرین مقاومتی بر بهبود متابولیسم میتوکندری در عضله سولیوس موش های پیر

سه محرک از جمله بی تحرکی، بیماری های متابولیک یا مزمن و پیری طبیعی عوامل منفی شناخته شده ای برای القای آتروفی عضلانی هستند که با از دست دادن اندازه فیبر عضلانی و توده عضلانی و همچنین اختلال عملکرد عضله های اسکلتی مشخص می شوند. بنابراین مقابله با بی تحرکی همراه با کاهش سرعت پیری در بدن از طریق اصلاح رژیم غذایی سازوکارهایی هستند که محققان سالیان متمادی روی آنها مطالعه می کنند تا روش های کارآمد و بهینه را به دست آورند.سارکوپنی به از دست دادن توده عضلانی مرتبط با افزایش سن اشاره دارد که باعث کاهش تحرک، استقلال و کیفیت زندگی در سالمندان می شود. بر اساس طبقه بندی بین المللی بیماری های سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ۲۰۱۶، سارکوپنی بعد از پوکی استخوان برای بیماری های دژنراتیو مبتلا به سالمندان رتبه دوم را دارد. کاهش توده عضلانی در دهه پنجم زندگی شروع می شود (تقریبا ۱% کاهش در سال) و در دهه هفتم زندگی تسریع می شود و در نهایت باعث کاهش توده عضلانی حدود ۵۰-۳۰% می شود. ضعف عضلانی در سارکوپنی خطر ابتلا به بیماری های مرتبط با افزایش سن مانند بیماری های قلبی-عروقی، چاقی، سرطان، دیابت و مرگ و میر را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

بی تحرکی ، پیری طبیعی ، فیبر عضلانی ، موش