معیار زمان زیستی: کنترل درونی انسان بر سرعت پیری و ادراک واقعیت آینده

زمان زیستی به عنوان یک معیار درونی، فاصله ی قابل توجهی با سن تقویمی دارد و به طور فزاینده ای به عنوان شاخص دقیق تری از سلامتی و طول عمر شناخته می شود. این مقاله به بررسی شگفت انگیزترین مکانیسم هایی می پردازد که انسان از طریق آن ها کنترل درونی بر سرعت پیری خود را اعمال می کند، و همچنین تاثیر این کنترل بر ادراک واقعیت و آینده نگری را تحلیل می نماید. در بعد شناختی، چگونگی ادراک زمان توسط مغز، به ویژه مفهوم «آینده نگری اپیزودیک» تحت تاثیر وضعیت زمان زیستی بدن قرار دارد. فردی با زمان زیستی جوان تر، تمایل به تصمیمات بلندمدت گرایانه و ریسک پذیری کمتری دارد، که این خود به حفظ سلامتی زیستی او کمک می کند و یک حلقه ی بازخورد مثبت ایجاد می کند. در نهایت، این مقاله بر جذابیت امکان «کنترل» بر این معیار درونی از طریق مداخلاتی نظیر رژیم های غذایی مکمل هایی نظیر رسوراترول و به ویژه عوامل روان شناختی مانند هدفمندی و کاهش استرس مزمن تاکید می نماید. کشف مکانیسم های دقیق کنترل زمان زیستی نه تنها نویدبخش طول عمر بیشتر، بلکه ارتقای کیفیت ادراک و تجربه ی زندگی انسان است.

کلیدواژه ها:

ساعت اپی ژنتیک ، اتوفاژی ، میتوکندری ، آینده نگری اپیزودیک ، سرتوئین ها ، تلومر ، ژروساینس