بررسی اثربخشی برنامه همکاری خانه و مدرسه بر خودکارآمدی عمومی والدین دانش آموزان پایه سوم ابتدایی شهر رابر

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی برنامه همکاری خانه و مدرسه بر خودکارآمدی عمومی والدین دانش آموزانپایه سوم ابتدایی مدارس دولتی شهر رابر انجام شده است. طرح پژوهش بر پایه پژوهشها ی نیمه تجربی از نوع پیش آزمون– پس آزمون با گروه گواه استوار است. جامعهآماری پژوهش شامل تمام خانواده های دانش آموزان پایه سوم ابتدایی شهر رابر بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴در مدارس دولتی مشغول به تحصیل بودند. با توجه به مداخله ای بودن پژوهش و اهمیت رضایت شرکت کنندگان ، برای انتخاب نمونه آماری از روش نمونه گیری غیر تصادفی هدفمند استفاده شد ، سپس، نمونه ای شامل ۴۰ خانواده انتخاب و در دو گروه (۲۰خانواده گروه آزمایش و۲۰ خانواده گروه کنترل) قرار داده شدند. برنامه همکاری خانه و مدرسه به مدت ۸ جلسه دو و نیم ساعته (هر هفته یک جلسه) برای گروه آزمایش اجرا شد. در این مدت هیچ برنامه ای برای گروه کنترل اجرانشد. داده های هر دو گروه با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که خودکارآمدی عمومی گروه آزمایش نسبت به گروه گواه به طور قابل ملاحظه ای تغییر یافته است و در جهت مثبت افزایش معنا دار نشان می دهد (۰۵/۰>p). با توجه به نتیجه مداخلهارائه شده، نتایج حاکی از آن است که شرکت در برنامه همکاری خانه و مدرسه می تواند میزان خودکارآمدی عمومی والدین را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

برنامه همکاری خانه و مدرسه ، خودکارآمدی عمومی ، والدین