از مفاهیم عرفانی به کلاس درس: بررسی تطبیقی فنا و بقا در آثار مولوی و ابن عربی و تاثیر آن بر رشد شخصیتی دانش آموزان

مفهوم «فنا و بقا» از مهم ترین مفاهیم در عرفان نظری و عملی است که در اندیشه عرفای اسلامی نقش محوری دارد. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی این مفهوم در آثار مولوی و ابن عربی، به تحلیل و مقایسه دیدگاه ها، نگرش ها و بعد فلسفی و عرفانی این دو عارف بزرگ پرداخته است. مطالعه نشان می دهد که هر دو عارف بر ضرورت تجربه فنا به منظور دست یابی به بقا و وصال با حقیقت تاکید دارند، اما رویکردهای آن ها در بیان و تبیین این مفاهیم متفاوت است. مولوی با بهره گیری از زبان شعر و تمثیل های غنی، فرآیند فنا و بقا را به گونه ای عاطفی و تجربی به تصویر می کشد و مخاطب را در مسیر درک عرفانی همراه می سازد، در حالی که ابن عربی با زبانی فلسفی و نظام مند، مفاهیم فنا و بقا را در قالب نظریه های وحدت وجود و مراحل سلوک عرفانی تحلیل می کند. این مطالعه با رویکرد مروری و تطبیقی، ضمن شناسایی نقاط اشتراک و افتراق میان آثار این دو عارف، به ارائه چارچوبی تحلیلی برای فهم عمیق تر مفاهیم فنا و بقا در عرفان نظری پرداخته است و نشان می دهد که ترکیب روش های شعری و فلسفی می تواند تجربه عرفانی را در گستره ای وسیع تر تبیین کند.

کلیدواژه ها:

فنا و بقا ، عرفان نظری ، مولوی ، ابن عربی ، تطبیق مفهومی ، وحدت وجود ، سلوک عرفانی ، تمثیل و شعر عرفانی