مطالعه تطبیقی بین آموزش دینی سنتی و آموزش دینی مبتنی بر فناوری های دیجیتال

تحولات سریع فناوری های دیجیتال و گستردگی ابزارهای نوین آموزشی، فرصت ها و چالش های جدیدی را برای آموزش دینی ایجاد کرده است. آموزش دینی سنتی با تمرکز بر روش های معلم محور، تکرار و حفظ متون دینی، همواره نقش مهمی در انتقال مفاهیم دینی و اخلاقی داشته است، اما محدودیت هایی از جمله کاهش انگیزه یادگیری، تعامل کم دانش آموزان و یادگیری سطحی در آن مشاهده می شود. در مقابل، آموزش دینی مبتنی بر فناوری های دیجیتال با بهره گیری از ابزارهای چندرسانه ای، پلتفرم های آنلاین، شبیه سازی و بازی های آموزشی، امکان یادگیری فعال، مشارکت دانش آموزان و ارتقای درک مفهومی و مهارت های تفکر انتقادی را فراهم می آورد. این مقاله مروری با تحلیل مطالعات موجود، تفاوت ها، مزایا و محدودیت های آموزش دینی سنتی و دیجیتال را بررسی کرده و به شناسایی راهکارهای ترکیبی و موثر برای ارتقای یادگیری دینی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که تلفیق روش های سنتی و دیجیتال می تواند یادگیری دینی را غنی تر، جذاب تر و اثربخش تر سازد و زمینه ساز توسعه مهارت های اخلاقی، اجتماعی و شناختی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش دینی سنتی ، آموزش دینی دیجیتال ، فناوری های آموزشی ، یادگیری فعال ، روش های نوین تدریس.