اثربخشی هنردرمانی بر افزایش امید و اعتماد به نفس معلولان

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی هنردرمانی بر افزایش امید و اعتماد به نفس در افراد دارای معلولیت انجام شد. معلولیت، چالش های متعددی را در ابعاد جسمی، روانی و اجتماعی برای فرد به همراه دارد که غالبا با کاهش احساس ارزشمندی، انزوا و کاهش امید به آینده همراه است. هنردرمانی به عنوان یک رویکرد درمانی خلاقانه و غیرکلامی، با فراهم آوردن بستری برای ابراز احساسات، تخلیه هیجانات و بازنمایی تجربیات درونی، می تواند نقش بسزایی در بهبود سلامت روان این افراد ایفا کند. این مطالعه با بهره گیری از روش نیمه تجربی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل، به ارزیابی تاثیر یک دوره مداخله هنردرمانی بر امید و اعتماد به نفس ۵۰ نفر از افراد دارای معلولیت (اعم از جسمی، ذهنی و ترکیبی) در شهر سقز پرداخت. نمونه ها پس از انتخاب، به دو گروه آزمایش (هنردرمانی) و گواه تقسیم شدند. مداخله هنردرمانی به مدت ۱۰ جلسه، به صورت هفتگی و با تمرکز بر تکنیک های مختلف هنری نظیر نقاشی، مجسمه سازی و کلاژ اجرا گردید. ابزارهای سنجش شامل مقیاس امید اشنایدر (Snyder Hope Scale) و پرسشنامه عزت نفس روزنبرگ (Rosenberg Self-Esteem Scale) بود که پیش و پس از مداخله توسط شرکت کنندگان تکمیل شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که هنردرمانی منجر به افزایش معنادار امید و اعتماد به نفس در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه گردید. این یافته ها بر پتانسیل هنردرمانی به عنوان یک رویکرد توانمندساز و حمایتی برای افراد دارای معلولیت تاکید دارد و می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های توانبخشی موثرتر باشد.

کلیدواژه ها:

هنردرمانی ، امید ، اعتماد به نفس ، معلولیت ، توانبخشی ، سلامت روان