مسیرهای تقویت مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان

هدف از نگارش مقاله حاضر، بررسی جامع مسیرهای تقویت مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان به عنوان یکی از کلیدی ترین عوامل موفقیت تحصیلی و سلامت روان شناختی است. خودتنظیمی به توانایی مدیریت افکار، احساسات و رفتارها در جهت دستیابی به اهداف بلندمدت اطلاق می شود. این مقاله با مروری بر مبانی نظری، به واکاوی نقش فرآیندهای فراشناختی، مولفه های انگیزشی، و راهبردهای آموزشی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که خودتنظیمی نه یک ویژگی ایستا، بلکه مهارتی اکتسابی است که از طریق تعامل میان ویژگی های فردی، محیط آموزشی و حمایت های خانوادگی شکل می گیرد. در این راستا، نقش معلمان در ارائه بازخوردهای سازنده و ایجاد محیط های یادگیری خودمختار، و همچنین اهمیت کارکردهای اجرایی مغز مورد بحث قرار گرفته است. در نهایت، چالش های پیش روی دانش آموزان در مسیر توسعه این مهارت ها شناسایی و راهکارهای کاربردی برای بهبود آن ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، یادگیری خودتنظیم ، فراشناخت ، انگیزه تحصیلی ، کارکردهای اجرایی ، راهبردهای آموزشی.