ارزیابی اثربخشی برنامه های ورزش همگانی شهرداری بر سلامت جسمانی و روانی شهروندان

هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثربخشی برنامه های ورزش همگانی شهرداری بر سلامت جسمانی و روانی شهروندان است. با توجه به این که برنامه های ورزشی شهری یکی از ابزارهای اصلی ارتقای سلامت جمعیت محسوب می شوند، بررسی میزان کارآمدی آن ها برای تصمیم سازی مدیریتی ضروری است. در این مطالعه، تاثیر برنامه های سازمان یافته شامل همایش های ورزشی، دوره های آمادگی جسمانی، فعالیت های گروهی در پارک ها و رویدادهای تندرستی بر شاخص های اصلی سلامت مورد تحلیل قرار گرفت. پژوهش بر پایه رویکرد ترکیبی انجام شد؛ داده های کمی از طریق پرسشنامه استاندارد سلامت جسمانی و روانی و داده های کیفی از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با مشارکت کنندگان جمع آوری گردید. نتایج نشان می دهد که برنامه های ورزش همگانی شهرداری اثر مثبت معناداری بر شاخص های آمادگی قلبی–تنفسی، کنترل وزن، انعطاف پذیری و سطح فعالیت بدنی منظم داشته اند. همچنین مشارکت در این برنامه ها موجب کاهش استرس ادراک شده، بهبود خلق وخو، افزایش احساس تعلق اجتماعی و ارتقای تاب آوری روانی شده است. تحلیل محتوای داده های کیفی نیز بیانگر این است که عوامل زمینه ساز اثربخشی شامل دسترس پذیری برنامه ها، رایگان بودن یا هزینه پایین، فضای اجتماعی حمایت گر، تنوع فعالیت ها و کیفیت مربیان است. در عین حال، برخی محدودیت ها مانند نابرابری فضایی در برگزاری برنامه ها، نبود پیوستگی زمانی، و کمبود امکانات جانبی به عنوان موانع مشارکت پایدار شناسایی شدند. در مجموع، نتایج نشان می دهد که برنامه های ورزش همگانی شهرداری نقش قابل توجهی در ارتقای سلامت جسمی و روانی شهروندان دارند، اما افزایش کارآمدی آن ها نیازمند بهبود توزیع فضایی، تقویت استمرار برنامه ها و ارتقای کیفیت اجرایی است.

کلیدواژه ها:

ورزش همگانی ، سلامت جسمانی ، سلامت روانی ، شهرداری ، فعالیت بدنی ، ارزیابی اثربخشی ، مداخله شهری