تحلیل رابطه دسترسی به زیرساخت های ورزشی شهری با سطح فعالیت بدنی شهروندان

دسترسی به زیرساخت های ورزشی شهری یکی از عوامل تعیین کننده در ارتقای سطح فعالیت بدنی شهروندان و کاهش بار بیماری های ناشی از کم تحرکی محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطه بین کیفیت و کمیت زیرساخت های ورزشی شهری و میزان فعالیت بدنی افراد انجام شده است. در این مطالعه، شاخص های دسترسی شامل فاصله مکانی، زمان دسترسی، پراکندگی فضایی، سرانه فضاهای ورزشی، ایمنی مسیرهای پیاده و دوچرخه، و کیفیت تجهیزات مورد بررسی قرار گرفت. داده های فعالیت بدنی بر اساس مدل توصیه شده سازمان جهانی بهداشت (WHO) شامل میزان فعالیت متوسط تا شدید هفتگی و الگوهای تردد فعال گردآوری شد. یافته ها نشان می دهد که افزایش دسترسی مکانی و مالی به فضاهای ورزشی، به ویژه در شعاع های زیر ۸۰۰ متر، به طور معناداری با افزایش مشارکت در فعالیت بدنی مرتبط است. همچنین وجود مسیرهای ایمن پیاده روی و دوچرخه سواری، روشنایی معابر، دسترس پذیری حمل ونقل عمومی و کیفیت طراحی محیطی، نقش تعدیل کننده در تقویت این رابطه دارند. تحلیل رگرسیونی چندمتغیره نشان داد که دسترسی ترکیبی (Physical + Social Accessibility) قوی ترین پیش بینی کننده سطح فعالیت بدنی است. نتایج تاکید می کند که برنامه ریزی شهری باید بر توسعه زیرساخت های ورزشی محله محور، توزیع عادلانه فضاها، و یکپارچه سازی حمل ونقل فعال تمرکز داشته باشد تا بتواند مشارکت ورزشی و شاخص های سلامت عمومی را بهبود بخشد. این تحلیل می تواند مبنایی برای ارتقای سیاست گذاری شهری، تخصیص منابع و طراحی مداخلات سلامت محور در محیط های شهری باشد.

کلیدواژه ها:

دسترسی شهری ، زیرساخت ورزشی ، فعالیت بدنی ، برنامه ریزی شهری ، حمل ونقل فعال ، سلامت عمومی ، عدالت فضایی