نقش ساختار سازمانی و ظرفیت های دانشی در تقویت نوآوری و مزیت رقابتی

در فضای پرتلاطم کسب وکار امروز، توان نوآوری یکی از مهم ترین منابع ایجاد مزیت رقابتی پایدار به شمار می رود. سازمان ها برای واکنش سریع تر به تغییرات محیطی، به سمت ساختارهای چابک تر و تصمیم گیری توزیع شده حرکت کرده اند. تمرکززدایی، مشارکت فعال کارکنان و ظرفیت جذب دانش به عنوان سه مولفه کلیدی، نقش بنیادینی در شکل گیری این چابکی ایفا می کنند. در پژوهش حاضر، تاثیر این سه عامل بر عملکرد نوآورانه و پیامدهای آن بر عملکرد کسب وکار بررسی شده است. مطالعه به روش پیمایشی انجام شد و داده ها از طریق ۵۰ پرسشنامه معتبر جمع آوری گردید. روایی ابزار با روش لاوشه و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰.۹۴۳ تایید شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نشان داد که هر سه متغیر تمرکززدایی، مشارکت کارکنان و ظرفیت جذب، اثر مثبت و معناداری بر عملکرد نوآوری دارند و ارتقای عملکرد نوآورانه نیز موجب بهبود محسوس عملکرد کسب وکار می شود. این نتایج اهمیت هم افزایی بین ساختار سازمانی و قابلیت های دانشی را در خلق مزیت رقابتی روشن تر می سازد

کلیدواژه ها:

نوآوری ، تمرکززدایی ، ظرفیت جذب ، مشارکت کارکنان ، عملکرد سازمانی ، کسب وکار