بررسی و واکاوی رابطه بین نقش میانجی هوش هیجانی و عملکرد تحصیلی در دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی و تحلیل عمیق رابطه میان هوش هیجانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان و تبیین مکانیسم اثرگذاری آن از طریق نقش میانجی «مدیریت استرس» و «انگیزش درونی» است. فرضیه اصلی پژوهش بر این اساس استوار بود که هوش هیجانی نه تنها به صورت مستقیم، بلکه از طریق ایجاد تعادل عاطفی و تقویت انگیزه یادگیری، بر پیشرفت تحصیلی تاثیر می گذارد. روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی بوده و با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری، روابط پنهان میان متغیرها مورد سنجش قرار گرفت. یافته های کیفی و کمی پژوهش نشان داد که هوش هیجانی به عنوان یک سرمایه روان شناختی کلیدی، با کاهش موانع عاطفی مانند اضطراب امتحان و ترس از شکست، بستر مناسبی برای پردازش اطلاعات و یادگیری عمیق فراهم می آورد. همچنین مشخص گردید که دانش آموزانی که دارای مهارت های بالاتری در شناخت و تنظیم هیجانات خود هستند، توانایی بیشتری در حفظ تمرکز و تداوم تلاش در مواجهه با چالش های درسی دارند. نتایج حاکی از آن است که مسیر تاثیر هوش هیجانی بر نمرات درسی، مسیری غیرمستقیم است که عمدتا از مجرای بهبود سلامت روان و افزایش اشتیاق ذاتی به یادگیری طی می شود. این مطالعه پیشنهاد می کند که نظام آموزشی باید از رویکرد صرفا شناختی فاصله گرفته و برنامه هایی جهت پرورش مهارت های نرم و هوش هیجانی را در اولویت قرار دهد، چرا که این مهارت ها زیربنای موفقیت پایدار تحصیلی محسوب می شوند.