بررسی سیاست گذاری های فرهنگی و چگونگی تاسیس مدارس و دانشسراهای دوره پهلوی اول

سلسله اقدامات و القائات در دوره پهلوی اول(سال های ۱۳۰۴-۱۳۲۰)، بر مبنای نوعی سیاستگذاری فرهنگی بوده است و جزء و کل آنها، نوعی جهت معنادار و مشترک فرهنگی داشته اند. بر این اساس پاسخ به چگونگی اجرای اقدامات صورت گرفته در عصر پهلوی اول، به نحوی که گویای روح جاری آنها باشد، تبیین کننده فرآیند سیاستگذاری فرهنگی در این عصر است؛ که شامل مطالعه مراحل و مراتب مختلفی می شود. حاکمیت پهلوی اول برای روی کار آمدن، اگر چه از خارج حمایت بریتانیا را با خود داشت، اما در واقع مورد پذیرش و استقبال طیف گسترده ای از روشنفکران غربگرای داخلی بود؛ به نحوی که می توان آنها را، علت روی کار آمدن و طراح سیاست ها و مسئول عمده ای از سلسله اقدامات حاکمیت در این عصر دانست. مدارس ابتدایی و دبیرستان و بعد از آن آموزش عالی و دانشسراها و نیز ارتش و نظام وظیفه و همچنین نظام بروکراسی، مهم ترین پایگاه های تربیت نیروی انسانی بر پایه شاه دوستی، وطن پرستی و نوعی اخلاق سکولارو در حقیقت ملت سازی مطلوب پهلوی بودند؛ که در ادامه حیات خود، بیش از آنکه نیروی متخصص وفادار به حاکمیت پهلوی را تربیت کنند، یا عناصر کارآمد و نیمه کارآمد معتقد به غرب و خالی از هویت را پرورش دادند و یا همان عناصر را نسبت به مذهب -به عنوان رقیب فرهنگی حاکمیت- پایبندتر کردند. تناقضات شکل گرفته در گفتمان فرهنگی با آثار خود در کادرسازی وقتی به سلسله اقدامات پهلوی اول در ساحت مدل سازی فرهنگی و سامان بخشی و تسریع در تغییر الگوی زندگی افراد جامعه ایران رسیدند، حکومت و جامعه را با مشکلاتی جدی روبرو کردند.

کلیدواژه ها:

دوره پهلوی اول ، رضاشاه ، تحولات آموزشی ، دانشسراها