کاوش پدیدارشناسی تجربه معلمان از تدریس تلفیقی در محیط های فیزیکی و مجازی

تدریس تلفیقی، به عنوان یکی از الگوهای نوین یاددهی–یادگیری، با ادغام تعاملات حضوری و مجازی، تجربه ای پیچیده و چندلایه را برای معلمان رقم می زند. پژوهش حاضر با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری و با هدف کاوش ژرف تجربه زیسته معلمان از حضور هم زمان در محیط های فیزیکی و آنلاین انجام شده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان دارای تجربه ی حداقل دو سال تدریس تلفیقی گردآوری و با روش تحلیل مضمون به صورت گام به گام کدگذاری شد.تحلیل داده ها نشان داد که تجربه معلمان در تدریس تلفیقی در چهار ساحت اصلی شکل می گیرد:بازآرایی هویت حرفه ای؛ معلمان احساس می کنند تدریس تلفیقی نقش آنان را از انتقال دهنده دانش به «طراح یادگیری» و «پشتیبان فرایندهای دیجیتال» تغییر می دهد.چالش مدیریت دوگانه محیط ها؛ هم زمانی کلاس حضوری و مجازی سبب می شود معلمان با فشار شناختی، نیاز به تنظیم لحظه ای توجه، و دشواری حفظ تعامل برای هر دو گروه مواجه شوند.تجربه ی فرصت های یادگیری نوپدید؛ استفاده از ابزارهای دیجیتال، امکان بازطراحی فعالیت های مشارکتی، شخصی سازی آموزش و پیگیری رشد یادگیری را تقویت می کند.تنیدگی عاطفی و فرسودگی پنهان؛ در کنار مزایا، تجربه معلمان نشان می دهد که فقدان زیرساخت مناسب، انتظارات افزوده از سوی خانواده ها، و لزوم پاسخ دهی دائمی در فضای آنلاین، احساس فشار و فرسودگی شغلی را افزایش می دهد.بر اساس یافته ها، تجربه تدریس تلفیقی برای معلمان حالتی دووجهی دارد: از یک سو گسترش آزادی عمل و امکان نوآوری پداگوژیک را فراهم می آورد و از سوی دیگر نیازمند حمایت سازمانی، آموزش تخصصی، و بازسازی نقش حرفه ای است. نتایج این مطالعه تاکید می کند که برای تحقق تدریس تلفیقی اثربخش، باید به تجربه ی زیسته معلمان به عنوان داده ای بنیادین برای طراحی سیاست ها، برنامه های آموزشی و توسعه حرفه ای توجه شود. این پژوهش می تواند به بهبود کیفیت تدریس تلفیقی، ارتقای مهارت های معلمان و توسعه ی محیط های یادگیری هوشمند کمک کند.