آموزش مهارت خودتنظیمی به دانش آموزان دوره متوسطه

خودتنظیمی به عنوان یکی از مهارت های اساسی در یادگیری، نقش تعیین کننده ای در کیفیت آموزش و رشد همه جانبه دانش آموزان دوره متوسطه ایفا می کند. در سال های اخیر، توجه به این مهارت به دلیل تغییرات سریع اجتماعی، افزایش پیچیدگی های آموزشی و نیاز به پرورش یادگیرندگان مستقل، بیش از پیش مورد تاکید قرار گرفته است. خودتنظیمی به دانش آموزان امکان می دهد تا افکار، هیجانات و رفتارهای خود را در راستای اهداف آموزشی و شخصی هدایت کنند و نقش فعالی در فرایند یادگیری داشته باشند.مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–تربیتی به بررسی آموزش مهارت خودتنظیمی در دانش آموزان دوره متوسطه می پردازد و تلاش می کند ابعاد مختلف این مفهوم را در بستر مدرسه و فرایند یاددهی–یادگیری تبیین نماید. در این راستا، خودتنظیمی به عنوان یک شایستگی بنیادین در رشد نوجوانان مورد توجه قرار گرفته و نقش آن در تعامل میان فرایندهای شناختی، هیجانی و انگیزشی بررسی شده است. همچنین جایگاه مدرسه و معلم در فراهم سازی زمینه های لازم برای پرورش خودتنظیمی تحصیلی مورد تحلیل قرار گرفته و بر اهمیت طراحی محیط های یادگیری مشارکتی و حمایت گر تاکید شده است.یافته های نظری این مقاله نشان می دهد که آموزش خودتنظیمی می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش انگیزش درونی، ارتقای مسئولیت پذیری و تقویت تاب آوری تحصیلی دانش آموزان منجر شود. این مهارت نه تنها عملکرد تحصیلی را تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه نقش مهمی در رشد شخصیتی و اجتماعی نوجوانان ایفا می کند. بر این اساس، توجه نظام مند به آموزش خودتنظیمی در دوره متوسطه می تواند گامی موثر در جهت تحقق اهداف آموزش و پرورش نوین و پرورش دانش آموزانی توانمند و مستقل باشد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، یادگیری تحصیلی ، دانش آموزان دوره متوسطه ، رشد شخصیتی ، آموزش مدرسه ای