بررسی بکارگیری آموزش های ترکیبی (حضوری، مجازی) از دیدگاه اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مازندران

سابقه و هدف: آموزش ترکیبی (Blended Learning) با ترکیب مزایای آموزش حضوری و مجازی، به عنوان رویکردی نوین و اثربخش مطرح است. این مطالعه با هدف ارزیابی وضعیت آموزش حضوری، مجازی و ترکیبی از دیدگاه اعضای هیات علمی دانشکده پزشکی ساری و مقایسه دیدگاه گروه های علوم پایه و بالینی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی-تحلیلی و مقطعی، در سال ۱۴۰۳ انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه اعضاء هیات علمی علوم پایه و بالینی دانشکده پزشکی ساری در دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود که به صورت تصادفی ۱۶۹ نفر انتخاب شدند (۷۸ درصد بالینی و ۲۲ درصد علوم پایه). ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای ۳۲ گویه ای در سه مولفه آموزش حضوری، مجازی و ترکیبی با مقیاس لیکرت پنج درجه ای بود. داده ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶ و آزمون های توصیفی و استنباطی نظیر  tتک نمونه ای و t مستقل تحلیل شدند. سطح معناداری ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها: آموزش حضوری بالاترین میانگین (۰/۵۶± ۳/۹۳ ) و آموزش مجازی پایین ترین میانگین (۰/۸۶± ۱/۸۶) را داشت که هر دو با حد وسط مقیاس تفاوت معنی دار نشان دادند (۰/۰۰۱< P). آموزش ترکیبی با میانگین ۰/۱ ± ۳/۰۸ اندکی بالاتر از حد وسط بود، اما تفاوت معنی داری نشان نداد (۰/۲۷۸= P). در مقایسه گروه های رشته ای، علوم پایه گرایش بیش تری به آموزش حضوری (۰/۴۶ ± ۴/۰۳) و گروه بالینی تمایل بیش تری به آموزش مجازی ۱/۰۹ ± ۲/۱۲) داشتند. دیدگاه ها نسبت به آموزش ترکیبی بین گروه ها مشابه بود (۰/۰۵> P). استنتاج: بر اساس این که اعضای هیات علمی آموزش حضوری را ترجیح می دهند، آموزش مجازی با چالش های زیرساختی و فناورانه مواجه است و آموزش ترکیبی در سطح متوسط قرار دارد. این نتایج ضرورت تقویت زیرساخت های آموزشی، بهبود کیفیت آموزش مجازی و توسعه نظام مند آموزش ترکیبی را برای ارتقای اثربخشی و کیفیت یادگیری پزشکی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

blended learning ، face-to-face education ، virtual education ، faculty members ، آموزش ترکیبی (Blended Learning) ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، اعضای هیات علمی