رابطه بین سبک های فرزندپروری ادراک شده با اختلال بازی اینترنتی در نوجوانان: نقش واسطه ای خودکنترلی

مقدمه: اختلال بازی اینترنتی یک نگرانی جدی در زمینه سلامت روان نوجوانان است و شناسایی مکانیزم های دخیل آن می توان جهت پیشگیری از آن راه گشا باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین نقش واسطه ای خودکنترلی در رابطه سبک های فرزند پروری ادراک شده و اختلال بازی اینترنتی در نوجوانان بود. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش ۲۰۰ نوجوان ۱۲ تا ۱۸ ساله ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۳ را شامل می شد که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. نوجوانان پرسش نامه های استاندارد سبک های فرزند پروری ادراک شده بوری، اختلال بازی اینترنتی و فرم کوتاه پرسش نامه خودکنترلی را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ استفاده شد. یافته­ها: طبق نتایج بین سبک فرزند پروری سهل گیرانه (۲۱/۰-=r) و مستبدانه (۳۸/۰- =r) با خودکنترلی رابطه منفی معنادار وجود داشت(۰۰۱/۰>P). همچنین یافته های این پژوهش حاکی از رابطه مثبت معنادار بین سبک فرزندپروری سهل انگارانه (۲۷/۰=r) و مستبدانه (۴۱/=r) با اختلال بازی اینترنتی بود (۰۰۱/۰>P). علاوه بر این بین اختلال بازی اینترنتی (۳۵/۰-=r) و خودکنترلی رابطه منفی معنادار وجود داشت (۰۰۱/۰>P) و مشخص شد که ظرفیت خودکنترلی در رابطه بین سبک فرزندپروری مستبدانه و سهل گیرانه با اختلال بازی اینترنتی نقش واسطه ای دار سهل گیرانه دارند(۰۰۱/۰>P). نتیجه­گیری: نتایج پژوهش از نقش واسطه­ای خودکنترلی در رابطه بین سبک های فرزند پروری و اختلال بازی اینترنتی حمایت کرد و نشان داد اصلاح شیوه های فرزند پروری و تقویت مهارت خودکنترلی در کودکان می تواند در پیشگیری از این اختلال در نوجوانی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

Internet gaming disorder ، Self-Control ، Parenting ، Adolescents ، اختلال بازی اینترنتی ، خودکنترلی ، فرزندپروری ، نوجوانان