رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان غیربستری: نقش واسطه ای انعطاف پذیری روان شناختی و خودشفقت ورزی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای انعطاف پذیری روان شناختی و خودشفقت ورزی در رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان غیربستری بود. این مطالعه از نوع بنیادی و به روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل مراجعان مراکز روانشناسی و مشاوره آرامش ماندگار شهر مشهد در نیمه اول سال ۱۴۰۳ بود. نمونه ای به حجم ۳۱۸ نفر از مراجعان به روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل فرم کوتاه سنجش کارکرد خانواده، پرسشنامه انعطاف پذیری روان شناختی، مقیاس خودشفقت ورزی و مقیاس تحمل پریشانی بودند. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اثر مستقیم کارکرد خانواده بر تحمل پریشانی و خود-سردی (ابعاد منفی خودشفقت ورزی)، مثبت و معنادار است اما بر انعطاف پذیری روان شناختی، منفی و معنادار است. اثر مستقیم انعطاف پذیری روان شناختی بر تحمل پریشانی منفی و معنادار است اما اثر مستقیم خود-سردی بر آن مثبت و معنادار است (۰۵/۰ >p). یافته ها بیانگر آن است که کارکرد خانواده به طور غیرمستقیم و به واسطه انعطاف پذیری روان شناختی و خود-سردی با تحمل پریشانی مرتبط است. یافته ها نشان داد که انعطاف پذیری روان شناختی و خودشفقت ورزی نقش مهمی در تجربه تحمل پریشانی دارند و مداخلات آموزشی و درمانی مرتبط با آن ها می توانند در افزایش تحمل پریشانی مراجعان غیربستری موثر باشند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری روان شناختی ، تحمل پریشانی ، خودشفقت ورزی ، کارکرد خانواده