بررسی رابطه میان کیفیت زندگی خانواده و حمایت اجتماعی با نقش واسطه ای سازگاری خانواده و انسجام خانواده در خانواده های دارای کودکان مبتلا به اوتیسم

در مطالعه حاضر به بررسی اثر متقابل بین کیفیت کلی زندگی خانواده و حمایت اجتماعی با نقش واسطه ای انسجام خانواده و سازگاری خانواده در خانواده های دارای کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم پرداخته شد. جامعه آماری تحقیق کلیه والدین کودکان مبتلا به اوتیسم شهر تهران بودند که به مراکز توان بخشی مراجعه نموده و برای فرزند خود تشکیل پرونده داده بودند. نمونه آماری شامل ۲۰۰ نفر بود که براساس روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه کیفیت زندگی مراقبین (سجادی و همکاران، ۲۰۲۰)، پرسشنامه حمایت اجتماعی ادراک شده (زیمت، ۱۹۸۸)، مقیاس انسجام خانواده و پرسشنامه سازگاری در محیط خانواده (خطیبی، ۱۳۹۴) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون t نمونه مستقل برای بررسی تفاوت در متغیرهای جمعیت شناختی، ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی روابط بین متغیرهای تحقیق و مدل سازی معادلات ساختاری برای تبیین اثر متغیر واسطه ای استفاده شد. نتایج نشان داد که حمایت اجتماعی تاثیر مثبتی بر کیفیت کلی زندگی خانواده دارد و انسجام و سازگاری خانواده به طور کامل رابطه بین حمایت اجتماعی و کیفیت کلی زندگی خانواده را واسطه می کنند. تسهیل انسجام خانواده و سازگاری خانواده با ارائه حمایت اجتماعی ممکن است برای کمک به خانواده های دارای کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم برای بهبود کیفیت کلی زندگی خانواده مفید باشد. یافته ها نیاز به توسعه مداخلات هدفمند برای این جمعیت را مشخص کرد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی خانواده ، حمایت اجتماعی ، انسجام خانواده ، سازگاری ، اختلال طیف اوتیسم ، والدین کودکان اوتیسم