آیا طرد اجتماعی آنلاین مخرب تر از طرد حضوری است؟ آزمون مدل ساختاری نشانگان درونی سازی شده(افسردگی و اضطراب ) نوجوانان با میانجی گری نشخوار فکری و تنظیم هیجان

در عصر فراگیری تکنولوژی، پویایی شناسی «درد اجتماعی» دستخوش دگردیسی عمیقی شده است؛ با این حال، تفاوت های ساختاری میان پیامدهای روان شناختی طرد آنلاین سایبری و طرد حضوری فیزیکی همچنان نیازمند واکاوی دقیق تجربی است.پژوهش حاضر با هدف مقایسه قدرت پیش بینی کنندگی این دو شکل از انزوای اجتماعی بر نشانگان درونی سازی نوجوانان و بررسی نقش مکانیسم های انتقال دهنده (نشخوار فکری و نقص تنظیم هیجان) تدوین گردید. بدین منظور، داده های حاصل از ۴۸۰ نوجوان (۲۲۵ پسر، ۲۵۵ دختر) با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و تحلیل میانجی گری چندگانه مورد ارزیابی قرار گرفت.جهت تضمین تعمیم پذیری و پایداری ضرایب، از رویکرد اعتبارسنجی متقاطع در دو نیم نمونه مستقل (n۱ = ۲۴۰; n۲ = ۲۴۰) و برای بررسی اثرات تعدیل گر، از تحلیل ناوردایی چندگروهی بر اساس جنسیت استفاده شد.مدل ساختاری نهایی با برازش عالی، توانست ۶۵ درصد از واریانس نشانگان درونی سازی را تبیین نماید (R² = ۰.۶۵).نتایج نشان داد که طرد آنلاین (β = ۰.۲۳, p < .۰۰۱) در مقایسه با طرد حضوری (β = ۰.۱۰, p < .۰۰۱) ارتباط پیش بین به مراتب قوی تری با آسیب پذیری روانی دارد (تایید تفاوت معنادار از طریق آزمون والد).تحلیل مسیرهای غیرمستقیم اثبات کرد که نشخوار فکری، به ویژه در واکنش به ابهام تعاملات دیجیتال، قدرتمندترین حلقه واسط (β_indirect = ۰.۲۱) است؛ ضمن آنکه استهلاک ظرفیت تنظیم هیجان نیز نقش میانجی معناداری ایفا نمود.همچنین، پایداری مدل با نوسان ضرایب کمتر از ۰.۰۴ در اعتبارسنجی متقاطع تایید شد و هیچ گونه تفاوت جنسیتی معناداری مشاهده نگردید.در نهایت، این پژوهش شواهد تجربی نوآورانه ای ارائه می دهد که نشان دهنده پتانسیل تخریبی بالاتر «جراحت های دیجیتال» به دلیل ویژگی های ناهمزمانی و بازنمایی دائمی محتوا در فضای مجازی است؛ یافته هایی که بر ضرورت گذار استراتژیک مداخلات بالینی به سمت ارتقای «تاب آوری دیجیتال» و لزوم بازطراحی معماری پلتفرم های اجتماعی جهت کاهش ابهامات انزواآفرین تاکید می ورزند.

کلیدواژه ها:

طرد سایبری ، طرد حضوری ، نشخوار فکری ، نقص تنظیم هیجان ، نشانگان درونی سازی