اصلاح بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری و اثرات آن بر توسعه پایدار

برنامه های بهسازی با توجه به ابعاد و جنبه های گوناگون زندگی شهروندان همگی در جهت توسعه پایدار شهری اند. بهسازی و نوسازی یعنی بهتر کردن و بهبود بخشیدن و تحول در ابعاد گوناگون زندگی شهر و شهرنشینان، که این مفهوم از ابتدا با زندگی بشر همراه بوده است. بافت های فرسوده شهری از جمله مهمترین معضلاتی هستند که گریبان گیر شهرها شده اند. این بافت ها به طور عمده بخش هایی از شهر هستند که از چرخه تکاملی حیات آن جدا گشته و به شکل کانون مشکلات و نارسایی ها درآمده اند. سودمندی از رویکرد مشارکت جویانه در پروژه های بهسازی و نوسازی، امری انکار ناپذیر است و مشارکت مردم در در تحقق پذیری این طرح ها موثر است. بافت های فرسوده شهری از ظرفیت و قابلیت های نهان بسیاری برخوردارند که اگر به فعلیت برسند می توانند در فرایند توسعه شهر به عنوان نیروی محرک استفاده شوند. نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده از اهداف اصلی در توسعه شهر می باشند. با توجه به اینکه نوسازی و بهسازی شهرها در جهت ارتقای کیفیت زندگی صورت می گیرد لازم است کلیه ابعاد کالبدی، اقتصادی، فرهنگی-اجتماعی و زیست محیطی شهر مد نظر قرار گرفته شود و از آنجا که مردم، استفاده کنندگان و ذینفعان اصلی طرح های شهری هستند، توجه به خواست و نیازهای آنها در طرح های شهری اهمیت به سزایی دارد. این پژوهش با هدف ارزیابی نقش بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری در توسعه پایدار شهری تدوین گردیده است.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، بافت ناکارآمد ، توسعه پایدار.