زیرساخت های سبز: بازتعریف پیوند شهرسازی، مدیریت شهری و تاب آوری اکولوژیک

شهرهای معاصر با چالش های چندوجهی تغییرات اقلیمی، رشد سریع جمعیت، کاهش تنوع زیستی و نابرابری در دسترسی به فضاهای طبیعی مواجه اند. در این بستر، زیرساخت های سبز و آبی-سبز نه به عنوان یک عنصر تزئینی، بلکه به مثابه شبکه ای از سامانه های طبیعی و نیمه طبیعی برای ارائه خدمات اکوسیستمی، ارتقای تاب آوری شهری و تحقق عدالت فضایی مطرح شده اند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-تطبیقی، به بررسی چیستی زیرساخت سبز، ظرفیت های آن در شهرسازی معاصر و الزامات مدیریتی و نهادی برای گذار از رویکردهای سنتی به حکمروایی یکپارچه می پردازد. یافته ها نشان می دهد که علیرغم انبوه شواهد درباره منافع چندگانه زیرساخت های سبز، موانعی چون بخشی نگری نهادی، فقدان سازوکارهای تامین مالی پایدار، ضعف دانش فنی، و کم توجهی به ترجیحات اجتماعی، مانع از مقیاس پذیری این رویکرد شده است. در پایان، الگویی مبتنی بر گذار نظام مند در پنج حوزه حکمروایی، اقتصاد، دانش، فرهنگ و برنامه ریزی برای گذار از پروژه های پراکنده به برنامه های نظام مند پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، توسعه شهری ، تغییرات اقلیمی ، تاب آوری شهری ، شهرسازی معاصر