بررسی نقش آزادی حرکتی در فضا بر رشد خلاقیت فضایی کودکان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش آزادی حرکتی در فضاهای آموزشی بر رشد خلاقیت فضایی کودکان است. این پژوهش از نوع کمی و به روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل والدین، معلمان و مربیان مهدکودک و مدارس ابتدایی بود که ۷۷ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد ارزیابی ابعاد ارگونومی محیط یادگیری با مقیاس پنج درجه ای لیکرت بود. پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه ۰.۹۴۹ به دست آمد که نشان دهنده همسانی درونی بسیار مطلوب است. نتایج نشان داد میان آزادی حرکتی در فضا و رشد خلاقیت فضایی کودکان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. فضاهای منعطف، قابل تغییر و چندمنظوره که امکان جابه جایی، تجربه گری و تعامل فعال را فراهم می کنند، بیشترین تاثیر را بر تقویت تخیل فضایی، حل مسئله و سازمان دهی ذهنی کودکان دارند. در مقابل، فضاهای بسته و محدودکننده با کاهش سطح خلاقیت فضایی همراه بودند.یافته ها تاکید می کنند طراحی فضاهای آموزشی کودکان باید مبتنی بر اصول انعطاف پذیری، تحرک پذیری و تجربه محوری باشد تا محیط به عنوان یک عامل آموزشی فعال عمل کند، نه صرفا بستری فیزیکی برای استقرار.

کلیدواژه ها:

آزادی حرکتی ، خلاقیت فضایی ، طراحی فضاهای آموزشی ، ارگونومی محیط ، کودکان