تاثیر به کارگیری سازه های ابرخشت بر توسعه بوم گردی پایدار در استان گیلان

با گسترش رویکردهای توسعه پایدار در صنعت گردشگری، بوم گردی به عنوان یکی از مولفه های مهم توسعه مناطق روستایی و طبیعی مورد توجه قرار گرفته است. استان گیلان به دلیل برخورداری از اقلیم معتدل و مرطوب، تنوع زیستی، چشم اندازهای طبیعی و فرهنگ بومی غنی، ظرفیت بالایی برای توسعه بوم گردی دارد؛ با این حال، استفاده از الگوهای نامتناسب ساخت وساز در اقامتگاه های بوم گردی موجب بروز چالش هایی نظیر تخریب محیط زیست، افزایش مصرف انرژی و تضعیف هویت معماری بومی شده است. در این راستا، بهره گیری از روش های نوین معماری پایدار از جمله تکنیک ابرخشت (Superadobe) می تواند به عنوان راهکاری موثر در جهت کاهش این چالش ها مطرح شود.هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر به کارگیری سازه های ابرخشتی بر توسعه بوم گردی پایدار در استان گیلان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد علمی مرتبط، تحلیل نمونه های مشابه داخلی و خارجی و استخراج شاخص های پایداری زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی انجام شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که استفاده از سازه های ابرخشت، به دلیل بهره گیری از مصالح طبیعی، سازگاری مناسب با شرایط اقلیمی، کاهش مصرف انرژی و تقویت هویت بومی، می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت تجربه گردشگران، حفاظت از محیط زیست و افزایش مشارکت جامعه محلی ایفا کند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه به معماری پایدار و استفاده از ابرخشت به عنوان الگویی کارآمد در توسعه بوم گردی استان گیلان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ابرخشت ، معماری پایدار ، بوم گردی ، اکوتوریسم ، استان گیلان