ابرخشت و حفظ محیط زیست گیلان

افزایش مصرف انرژی، تخریب منابع طبیعی و تولید آلاینده های زیست محیطی ناشی از استفاده گسترده از مصالح ساختمانی متداول، ضرورت بازنگری در الگوهای ساخت وساز و توجه به مصالح پایدار را دوچندان کرده است. استان گیلان با برخورداری از اقلیم مرطوب، تنوع زیستی بالا و حساسیت های زیست محیطی ویژه، بیش از سایر مناطق کشور در معرض آسیب های ناشی از توسعه ناپایدار قرار دارد. در این میان، ابرخشت به عنوان یکی از مصالح بومی–نوین با منشا طبیعی، ظرفیت های قابل توجهی در کاهش اثرات منفی زیست محیطی و ارتقای پایداری معماری دارد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی، به بررسی قابلیت های فنی و زیست محیطی ابرخشت و امکان سنجی کاربرد آن در راستای حفظ محیط زیست استان گیلان می پردازد. داده ها از طریق مطالعات اسنادی، تحلیل نمونه های اجراشده و بررسی دیدگاه متخصصان حوزه معماری و ساخت وساز گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از ابرخشت، به دلیل مصرف انرژی پایین در فرآیند تولید، سازگاری با اقلیم مرطوب، قابلیت بازیافت و کاهش انتشار آلاینده ها، می تواند نقش موثری در حفاظت از منابع طبیعی و تحقق توسعه پایدار منطقه ای ایفا کند. با این حال، چالش هایی نظیر محدودیت های فنی، ضعف آگاهی عمومی و نبود حمایت های نهادی، مانع گسترش کاربرد این مصالح در گیلان شده است. در پایان، راهکارهایی جهت توسعه و به کارگیری ابرخشت در پروژه های عمرانی استان ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

ابرخشت ، معماری پایدار ، مصالح بومی ، محیط زیست گیلان ، توسعه پایدار ، مصالح کم کربن