مقایسه کنترل و پذیرش مثبت در دانش آموزان مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش فعالی و عادی

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه سطح کنترل (خودکنترلی رفتاری و هیجانی) و پذیرش مثبت در میان دانش آموزان مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی و دانش آموزان عادی بود. با توجه به نقش مهم این سازه ها در تنظیم هیجان و سازگاری تحصیلی، بررسی تفاوت میان این دو گروه می تواند به درک بهتر عوامل روان شناختی موثر بر رشد هیجانی و رفتاری کودکان کمک کند. روش پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ شیوه گردآوری داده ها علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی و دانش آموزان عادی شهر قزوین در سال ۱۴۰۴ بود که به مراکز مشاوره و روان شناسی مراجعه کرده بودند. از میان آن ها ۵۰ نفر دانش آموز مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی و ۵۰ نفر دانش آموز عادی به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش پرسشنامه صمیمیت تامپسون و واکر (۱۹۸۳) بود. اده ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس مقایسه ای تحلیل شد. نتایج نشان داد بین دو گروه در متغیرهای کنترل رفتاری و پذیرش مثبت تفاوت معناداری وجود دارد؛ به طوری که دانش آموزان عادی از سطح کنترل و پذیرش مثبت بالاتری نسبت به دانش آموزان مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی برخوردار بودند. همچنین، بین دو متغیر کنترل و پذیرش مثبت همبستگی مثبت و معنی داری مشاهده شد. بنابراین یافته ها بیانگر آن است که ضعف در کنترل رفتاری و نقص در پذیرش مثبت می تواند از عوامل موثر در مشکلات هیجانی و بین فردی دانش آموزان با اختلال نقص توجه بیش فعالی باشد. بنابراین، پیشنهاد می شود در برنامه های آموزشی و درمانی این کودکان، راهبردهای مبتنی بر افزایش خودکنترلی و پذیرش هیجان ها و خویشتن مورد تاکید قرار گیرد تا سازگاری تحصیلی و اجتماعی آنان بهبود یابد

کلیدواژه ها:

کنترل ، پذیرش مثبت ، دانش آموزان ، اختلال نقص توجه-بیش فعالی ، عادی.