عدالت زیست محیطی در اهواز: سنجش نابرابری فضایی در مواجهه با آلودگی هوا و دسترسی به فضای سبز

شهر اهواز به عنوان یکی از کلان شهرهای جنوب غربی ایران، با چالش های پیچیده ای در حوزه محیط زیست روبروست؛ از آلودگی هوای ناشی از صنایع سنگین و پدیده ریزگردها تا کمبود فضاهای سبز شهری. این پژوهش با رویکردی بین رشته ای (جغرافیا، علوم محیطی و برنامه ریزی شهری) و با استفاده از روش های تحلیل فضایی (GIS) و مطالعات میدانی، به بررسی توزیع نابرابر این مخاطرات زیست محیطی در بین محلات مختلف اهواز می پردازد. سوال اصلی آن است: «آیا گروه های کم درآمد و مناطق حاشیه نشین شهر، بار بیشتری از آلودگی هوا را متحمل می شوند و دسترسی کمتری به فضای سبز دارند؟» داده های این پژوهش شامل لایه های مکانی آلودگی هوا (از ایستگاه های سنجش)، پراکنش صنایع، کانون های گردوغبار، توزیع فضای سبز و شاخص های اجتماعی-اقتصادی (درآمد، تراکم جمعیت، بافت محلات) خواهد بود. نتایج اولیه حاکی از آن است که محلات جنوبی و غربی اهواز (نظیر کیانپارس، کمربندی غرب) که عمدتا ساکنین کم درآمدتری دارند، هم زمان با تمرکز صنایع آلاینده و کانون های ریزگرد، از پایین ترین سرانه فضای سبز نیز برخوردارند. این الگوی نابرابر، نیاز به بازنگری در سیاست های برنامه ریزی شهری و توزیع عادلانه تر خدمات محیط زیستی را آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

شهر اهواز ، نابرابری ، سنجش ، آلودگی هوا ، فضای سبز