منابع انسانی سبز: راهبردی کلیدی برای تحقق توسعه پایدار شهری

توسعه پایدار شهری نیازمند یکپارچه سازی عمیق ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی در تمامی سطوح حکمرانی شهری است. در این راستا، نقش منابع انسانی به عنوان موتور محرک این تحولات، حیاتی است. این پژوهش با هدف بررسی و تبیین نقش استراتژیک مدیریت منابع انسانی سبز (Green Human Resource Management - GHRM) در دستیابی به اهداف پایداری شهری انجام شده است. با توجه به پیچیدگی های کلان شهرهای مدرن و چالش های ناشی از رشد بی رویه، شکاف تحقیقاتی در زمینه چارچوب های عملیاتی برای تلفیق HRM با استراتژی های پایداری مشخص شده است. در این مطالعه، چارچوب تحلیلی جدیدی تحت عنوان "مدل چارچوب منابع انسانی سبز برای پایداری شهری" (GHRM-Urban Sustainability Framework) پیشنهاد می شود. این مدل شش جزء اصلی GHRM (جذب، آموزش، ارزیابی، جبران خدمات، توسعه شغلی و روابط کارکنان) را با سه بعد کلیدی پایداری شهری (زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی) مرتبط می سازد. نتایج تحلیل های فرضی نشان می دهد که استقرار سیستماتیک GHRM می تواند منجر به افزایش معنادار رفتارهای سازمانی سبز (Organizational Citizenship Behaviors for the Environment - OCB-E) در میان کارکنان شهرداری ها شده، و در نهایت، شاخص های کلیدی پایداری نظیر کاهش مصرف انرژی، بهبود کیفیت خدمات عمومی و افزایش رضایت شهروندان را بهبود بخشد. پیامدهای سیاستی این پژوهش بر لزوم بازنگری در ساختارهای سنتی منابع انسانی و تبدیل آن به یک شریک استراتژیک در تحقق اهداف توسعه پایدار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی سبز (GHRM) ، توسعه پایدار شهری ، سرمایه انسانی سبز ، اکولوژی سازمانی ، رفتارهای شهروندی سازمانی سبز (OCB-E) ، حکمرانی شهری ، اقتصاد چرخشی ، عدالت فضایی ، عملکرد زیست محیطی ، مدیریت دانش سبز ، فرهنگ سازمانی سبز ، کلان شهرهای ایران ، نظریه ذی نفعان ، تاب آوری شهری ، مدیریت عملکرد سبز.