بررسی پیامدهای قطع یا اختلال آموزش حضوری بر هویت تحصیلی دانش آموزان

آموزش حضوری به عنوان بستر اصلی تعاملات اجتماعی و فرایندهای اجتماعی شدن، نقش بی بدیلی در تکوین هویت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. هویت تحصیلی که برآیند ادراک فرد از توانمندی ها، تعهد به اهداف آموزشی و پیوند با محیط یادگیری است، در دوران اختلال یا قطع آموزش های فیزیکی به شدت تحت تاثیر قرار می گیرد. با انتقال ناگهانی به آموزش مجازی، فضاهای فیزیکی مدرسه که مظهر ساختار، نظم و تعاملات مستقیم با همسالان و معلمان بودند، جای خود را به محیط های ایزوله دادند که در آن فردیت دانش آموز از بستر اجتماعی خود جدا شد. این گسست موجب بروز پیامدهایی نظیر کاهش انگیزه درونی، تضعیف حس تعلق به جامعه آموزشی، سردرگمی در نقش های تحصیلی و در نهایت بروز بحران در هویت تحصیلی گردید. فقدان بازخوردهای مستقیم و کاهش تعاملات چهره به چهره، دانش آموزان را با چالش ارزیابی واقع بینانه از عملکرد خویش روبرو کرد که نتیجه آن شکل گیری انگاره های منفی نسبت به توانمندی های خود و کاهش تعهد نسبت به فرایند یادگیری است. در غیاب ساختار مدرسه، دانش آموزان برای حفظ هویت تحصیلی خود ناگزیر به اتکای بیشتر به خودتنظیمی هستند که در بسیاری از موارد به دلیل نبود زیرساخت های روانی و محیطی لازم، منجر به فرسودگی تحصیلی و افت عملکرد می شود. تداوم این اختلالات می تواند تغییرات پایدار و عمیقی در نحوه درک دانش آموزان از نقش خود به عنوان یک یادگیرنده ایجاد کند که نه تنها دوران تحصیل، بلکه مسیرهای حرفه ای و آکادمیک آتی آنان را نیز تحت الشعاع قرار می دهد. لذا بازسازی هویت تحصیلی آسیب دیده، مستلزم مداخلات آموزشی هدفمند، تقویت حمایت های روانی-اجتماعی و بازگشت به تعاملات کیفی و ساختاریافته در محیط آموزشی است که بتواند پیوندهای گسسته دانش آموز با دنیای یادگیری را ترمیم و پویایی درونی وی را احیا نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش حضوری ، هویت تحصیلی ، اختلال آموزشی ، یادگیری مجازی ، روان شناسی تربیتی