چگونه توانستم استفاده از الفاظ رکیک را در دانش آموزان پایه نهم برطرف کنم؟ ( سال تحصیلی ۱۴۰۴_۱۴۰۵ )

این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی راهکارها و مداخلات آموزشی-تربیتی به منظور کاهش و ریشه کن کردن استفاده از الفاظ رکیک در میان دانش آموزان پایه نهم، طی سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ انجام پذیرفت. در سال های اخیر، مشاهده شده است که به کارگیری زبان نامناسب، شامل فحاشی، ناسزاگویی، و عبارات توهین آمیز، در میان نوجوانان، به ویژه در محیط های آموزشی، رو به افزایش است. این پدیده نه تنها بر روابط اجتماعی و روانی دانش آموزان تاثیرات منفی می گذارد، بلکه فضای یادگیری را نیز مخدوش ساخته و کارایی فرآیندهای آموزشی را کاهش می دهد. دانش آموزان در سنین نوجوانی، به خصوص پایه نهم که مرحله گذار به دوره دوم متوسطه محسوب می شود، در معرض فشارهای روانی، اجتماعی و هویتی فراوانی قرار دارند. این فشارها، همراه با تاثیرپذیری بالا از گروه های همسال، رسانه ها، و فضای مجازی، می تواند زمینه ساز رفتارهای پرخطر یا نامتعارفی همچون استفاده از زبان تند و رکیک شود. این واژگان نامناسب، گاهی از سوی دانش آموزان به عنوان ابزاری برای ابراز قدرت، جلب توجه، یا تخلیه هیجانات منفی به کار گرفته می شود، و در مواقعی دیگر، صرفا ناشی از تقلید ناآگاهانه از محیط پیرامون یا عدم آشنایی با واژگان و عبارات صحیح و محترمانه است. پیامدهای استفاده از الفاظ رکیک متعدد و اغلب مخرب است؛ از جمله کاهش احترام متقابل، ایجاد کینه توزی و دشمنی، افزایش پرخاشگری، افت تحصیلی ناشی از کاهش تمرکز و دلزدگی از محیط مدرسه، شکل گیری تصویر ذهنی منفی از فرد در نزد همسالان و معلمان، و حتی در درازمدت، تاثیر منفی بر فرصت های تحصیلی و شغلی آینده. بدین رو، شناسایی علل ریشه ای این پدیده و طراحی و اجرای برنامه هایی موثر برای مقابله با آن، امری ضروری به نظر می رسد. این پژوهش بر آن است تا ضمن تشریح فرایند شناسایی مشکلات، رویکردهای به کارگرفته شده، و نتایج حاصل از اجرای آن ها، بتواند مدلی عملیاتی برای مدارس و نهادهای آموزشی ارائه دهد. مرحله اول پژوهش، شامل مشاهده های میدانی دقیق و مستندسازی رفتارهای زبانی دانش آموزان در موقعیت های گوناگون کلاسی، زنگ تفریح، و تعاملات خارج از کلاس بود.

کلیدواژه ها:

الفاظ رکیک ، فرصت تحصیلی ، مدارس ، نوجوانی ، پایه نهم