ارزیابی مدل های هماهنگی سازمانی در شهرداری ها و تاثیر آن بر توسعه پایدار شهری

شهرداری ها به عنوان محور اصلی مدیریت شهری، برای تحقق توسعه پایدار نیازمند سطح بالایی از هماهنگی سازمانی میان واحدها، فرآیندها و بازیگران متعدد خود هستند؛ بااین حال پیچیدگی ساختار اداری، چندپارگی وظایف و ضعف ارتباطات درون سازمانی موجب شده است که نبود هماهنگی به یکی از موانع مهم کارآمدی مدیریت شهری و دستیابی به پایداری اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی تبدیل شود. بر همین اساس، پژوهش حاضر با هدف ارزیابی مدل های هماهنگی سازمانی در شهرداری ها و تبیین نقش این مدل ها در ارتقای توسعه پایدار شهری انجام شده است. این مطالعه از نوع کاربردی و به روش توصیفی–پیمایشی اجرا گردیده و جامعه آماری آن کارکنان و مدیران شهرداری ها هستند که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شده اند. داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد گردآوری و با بهره گیری از تحلیل عاملی تاییدی و مدل یابی معادلات ساختاری برای سنجش روابط میان متغیرها تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد که هماهنگی سازمانی در ابعاد ساختاری، فرآیندی، ارتباطی و فناورانه تاثیر معنادار و مثبت بر توسعه پایدار شهری دارد و بیشترین اثرگذاری مربوط به بعد ارتباطی و یکپارچگی اطلاعاتی است. همچنین یافته ها بیانگر آن است که شهرداری هایی که از مدل های هماهنگی مبتنی بر فناوری، شفافیت اطلاعات، ساختارهای چابک و تعاملات بین بخشی استفاده می کنند، در ابعاد مختلف پایداری شهری عملکرد بهتری دارند. این نتایج اهمیت بازنگری در الگوهای مدیریتی شهرداری ها، تقویت سیستم های هماهنگی و بهبود مکانیسم های ارتباطی را برای ارتقای کیفیت حکمرانی شهری نشان می دهد. در مجموع، پژوهش حاضر با تبیین نقش محوری هماهنگی سازمانی در تحقق توسعه پایدار شهری، می تواند مبنایی برای تصمیم گیری مدیران شهری و طراحی سیاست های کارآمدتر در حوزه مدیریت شهری باشد.

کلیدواژه ها:

هماهنگی سازمانی ، شهرداری ها ، توسعه پایدار شهری ، مدیریت شهری ، تعاملات بین بخشی.