آلودگی هوای داخل ساختمان و استراتژی های کنترل آن

آلودگی هوای داخل ساختمان به طور سنتی نسبت به آلودگی هوای بیرون توجه کمتری دریافت کرده است، در حالی که سطوح آلاینده ها در فضاهای داخلی معمولا دو برابر بیشتر است و افراد ۸۰ تا ۹۰ درصد از عمر خود را در ساختمان هایی که روزبه روز هوابندتر می شوند سپری می کنند. هر سال بیش از ۵ میلیون نفر به طور زودرس بر اثر بیماری هایی که به کیفیت نامناسب هوای داخل ساختمان نسبت داده می شوند جان خود را از دست می دهند. این مشکل همچنین موجب زیان های مالی چندمیلیون دلاری ناشی از کاهش بهره وری کارکنان، خسارت به مواد و تجهیزات و افزایش هزینه های سیستم های بهداشتی می شود. آلاینده های هوای داخل ساختمان شامل ذرات معلق، آلاینده های زیستی و بیش از ۴۰۰ ترکیب شیمیایی آلی و معدنی مختلف هستند که غلظت آن ها تحت تاثیر عوامل گوناگون خارجی و داخلی قرار می گیرد. پیشگیری از انتشار آلاینده ها همیشه از نظر فنی امکان پذیر نیست، بنابراین به کارگیری سامانه های فعال و مقرون به صرفه برای کاهش آلودگی ضروری است. تا به امروز هیچ فناوری فیزیکی–شیمیایی واحدی قادر نیست تمام آلاینده های هوای داخل ساختمان را به صورت مقرون به صرفه حذف کند. این مسئله اغلب مستلزم استفاده از پیکربندی های متوالی از چند فناوری است که به افزایش هزینه های سرمایه گذاری و بهره برداری منجر می شود. علاوه بر این، عملکرد فناوری های متداول فیزیکی–شیمیایی هنوز به دلیل غلظت های پایین آلاینده ها، تنوع زیاد آن ها و تغییرپذیری غلظت ها در محیط های داخلی محدود است. در این چارچوب، زیست فناوری ها به عنوان بستری مقرون به صرفه و پایدار برای غلبه بر این محدودیت ها مطرح شده اند که بر اساس عملکرد زیست کاتالیستی گیاهان، باکتری ها، قارچ ها و ریزجلبک ها عمل می کنند. در واقع، سامانه های تصفیه مبتنی بر فرآیندهای زیستی می توانند علاوه بر بهبود بهره وری انرژی ساختمان ها، مزایای زیبایی شناختی و روان شناختی بیشتری نیز فراهم کنند. در این مقاله مروری، وضعیت کنونی مسئله آلودگی هوای داخل ساختمان و راهبردهای پیشگیری از آن به طور انتقادی بررسی شده و همچنین پیشرفت های اخیر در فناوری های فیزیکی–شیمیایی و زیستی برای کاهش آلاینده های هوای داخل ساختمان مورد ارزیابی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

آلاینده های هوا ، زیست فناوری ، کیفیت هوای داخل ساختمان ، راهبردهای پیشگیری ، فناوری های فیزیکی–شیمیایی ، ترکیبات آلی فرار