مدیریت پایدار سیلاب ها و دفع آب های سطحی با رویکردهای نوین؛ تحلیل تجربیات موفق جهانی و اقدامات خلاقانه شهری

افزایش روزافزون شهرنشینی و تغییرات اقلیمی، پدیده سیلاب های شهری را به یکی از بزرگ ترین چالش های مدیریت شهری در قرن بیست و یکم تبدیل کرده است. رویکردهای سنتی مبتنی بر «کانال سازی سریع» و «انتقال آب» دیگر کارایی لازم را ندارند و اغلب منجر به انتقال آلودگی و تخریب اکوسیستم های پایین دست می شوند. این پژوهش با روش تحلیل اسنادی و مطالعه موردی، به بررسی رویکردهای نوین مانند «توسعه کم اثر» (LID)، «سیستم های زهکشی شهری پایدار» (SUDS) و مفهوم «شهر اسفنجی» می پردازد. یافته ها نشان می دهند که شهرهای موفق همچون کپنهاگ، روتردام و سنگاپور با اتخاذ اقدامات خلاقانه نظیر خیابان های طوفانی، میدان های آب و بام های سبز، توانسته اند تاب آوری خود را در برابر سیل افزایش دهند. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که تلفیق زیرساخت های سبز با خاکستری، نه تنها خسارات سیل را کاهش می دهد بلکه منافع اجتماعی و زیست محیطی متعددی را به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت سیلاب ، آب های سطحی ، شهر اسفنجی ، توسعه کم اثر (LID) ، زیرساخت های سبز.