معماری بومی، انرژی و آسایش حرارتی بازنگری در راهکارهای هوشمند غیرفعال در اقلیم های گرم و خشک ایران

افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان و پیامدهای زیست محیطی آن، ضرورت بازنگری در الگوهای طراحی معماری را بیش از پیش آشکار ساخته است. معماری بومی ایران، به ویژه در اقلیم های گرم و خشک، حاصل قرن ها تجربه در ایجاد آسایش حرارتی با حداقل مصرف انرژی بوده است. این مقاله با رویکردی مروری–تحلیلی، به بررسی اصول معماری بومی، مفاهیم انرژی و آسایش حرارتی، و راهکارهای هوشمند غیرفعال در اقلیم گرم و خشک ایران می پردازد. نتایج نشان می دهد که بسیاری از راهکارهای سنتی همچون حیاط مرکزی، بادگیر، دیوارهای ضخیم، مصالح بومی و سازماندهی فضایی، قابلیت انطباق با فناوری های نوین را داشته و می توانند به عنوان الگوهای پایدار در معماری معاصر مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، آسایش حرارتی ، انرژی غیرفعال ، اقلیم گرم و خشک ، معماری پایدار ایران