تاثیر ۶ هفته راه رفتن همراه با بازخوردهای بیرونی دیداری بر تغییرات RMS عضلات اندام تحتانی سالمندان

راه رفتن یکی از بنیادی ترین الگوهای حرکتی انسان است که با افزایش سن دچار تغییراتی می شود و می تواند شاخصی برای پیش بینی اختلالات حرکتی در سالمندان باشد. سالمندی فرایندی زیستی وابسته به زمان است که تحت تاثیر سازوکارهای حسی–حرکتی و شناختی قرار دارد. یکی از پیامدهای این تغییرات، افزایش توجه فرد به اندام ها در هنگام انجام فعالیت های روزمره مانند راه رفتن است. از این رو، هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر یک دوره تمرین راه رفتن همراه با تحریکات ریتمیک شنیداری و دیداری به عنوان نوعی توجه بیرونی بر فعالیت عضلات اندام تحتانی سالمندان بود تا مشخص شود این محرک ها تا چه اندازه می توانند به خودکار شدن الگوی راه رفتن کمک کنند. در این پژوهش ۴۸ سالمند زن و مرد ۶۰ تا ۷۵ ساله که فاقد مشکلات اندام تحتانی و اختلال در راه رفتن بودند به صورت داوطلبانه شرکت کردند و به طور تصادفی در چهار گروه شامل تمرین با بازخورد شنیداری، تمرین با بازخورد دیداری، تمرین بدون بازخورد و گروه کنترل قرار گرفتند. فعالیت الکترومایوگرافی عضلات ساقی قدامی، نعلی، دوسررانی، پهن داخلی و پهن خارجی طی ۹۰ ثانیه راه رفتن عادی در پیش آزمون و پس آزمون ثبت شد. تمرینات به مدت ۶ هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۲۰ دقیقه اجرا شد. نتایج تحلیل کوواریانس در سطح معناداری ۰/۰۵ نشان داد که تحریکات ریتمیک شنیداری و دیداری موجب کاهش RMS عضله ساقی قدامی و افزایش RMS عضله نعلی شد، در حالی که تغییر معناداری در عضلات پهن داخلی، پهن خارجی و دوسررانی مشاهده نشد. این یافته ها نشان می دهد که تمرین راه رفتن همراه با تحریکات ریتمیک می تواند فعالیت عضلات دیستال اندام تحتانی سالمندان را بهبود دهد.مفید واقع شود.

کلیدواژه ها:

معاونت پرورشی ، مدیریت آموزشی ، تربیت دانش آموز ، اثربخشی تربیتی.