تاثیر ۶ هفته راه رفتن همراه با بازخوردهای بیرونی شنیداری بر تغییرات RMS عضلات اندام تحتانی سالمندان

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 8

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF01_9740

تاریخ نمایه سازی: 22 فروردین 1405

چکیده مقاله:

راه رفتن یکی از اساسی ترین حرکات انسان است. با افزایش سن دچار تغییرات می شود و می تواند اختلالات حرکتی در سالمندان را پیش بینی کند. سالمندی اشاره به فرایندهای بیولوژیکی و مرتبط با زمان دارد، این تغییرات تحت تاثیر مکانیسم های حسی- حرکتی و شناختی می باشند . توجه کردن به اندام ها حین فعالیت های روزانه و عادی مانند راه رفتن، یکی از نتایج تغییرات سالمندی است. لذا هدف از تحقیق حاضر تاثیر یک دوره تمرین راه رفتن همراه با پالس های ریتمیک شنیداری و دیداری به عنوان یک توجه بیرونی بر عضلات اندام تحتانی در سالمند می باشد، تا بررسی کنیم که توجه بیرونی چقد می تواند راه رفتن فرد را خودکار کند و بدون توجه به اندامهایش به فعالیت های روزمره بپردازد. روش پژوهش: ۴۸ زن و مرد سالمند بین سنین (۶۰ تا ۷۵ سال ) بدون مشکلات در اندام تحتانی و عدم اختلال در راه رفتن در این تحقیق به صورت داوطلبانه شرکت کردند. بطور تصادفی به۴گروه: ۱- تمرین + بازخورد شنیداری ۲- تمرین+ بازخورد دیداری ۳- تمرین بدون هیچگونه بازخورد ۴- گروه کنترل(بدون تمرین) تقسیم شدند. برای ارزیابی اولیه، عضلات: ساقی قدامی،نعلی، دو سر رانی، پهن داخلی و پهن خارجی، طی ۹۰ ثانیه راه رفتن عادی در پیش آزمون و پس آزمون مورد بررسی قرار گرفت. تمرینات به مدت ۶ هفته، ۳ جلسه در هفته، هر هفته ۲۰ دقیقه انجام شد. تحلیل داده ها توسط آنالیز کوواریانس در سطح معنادار ۰۵/۰ انجام شد. یافته ها : نتایج نشان داد که ۶ هفته راه رفتن با تحریکات ریتمیک شنیداری و دیداری به طور معناداری RMSعضلات ساقی قدامی و نعلی در سالمندان را به ترتیب کاهش و افزایش داد. با وجود این هر دو تحریکات ریتمیک و شنیداری تاثیر معناداری بر RMS عضلات پهن خارجی و داخلی و همچنین دو سر رانی نداشت. لذا می توان گفت؛ ۶ هفته تمرین راه رفتن با تحریکات ریتمیک شنیداری و دیداری بر RMS برخی از عضلات اندام تحتانی اثر معناداری داشته است.و بهبود فعالیت عضلات دیستال اندام تحتانی از جمله نعلی و ساقی قدامی حاکی از تعاملات شنیداری و دیداری با سیستم کنترل حرکتی می باشد و عدم تاثیر پذیری عضلات بزرگ پروگزیمال در ارائه این محرک بیرونی می تواند بیانگر این باشد که نیاز به محرک های قوی تر و ویژه تری برای بهبود فعالیت الکترومایوگرافی برای این عضلات باشد.

نویسندگان

فاطمه صالحیانی

کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی،دانشگاه صنعتی شاهرود ،ایران