کاربرد واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) در یادگیری عمیق و تجربه محور

تحولات فناوری در دهه اخیر موجب شده است که محیط های یادگیری فراتر از کلاس های سنتی گسترش یابند و تجربه های تعاملی و محور به عنوان یکی از موثرترین روش های یادگیری در پژوهش های بین المللی شناخته شوند. واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) به عنوان دو فناوری تحول آفرین، این امکان را فراهم کرده اند که دانش آموزان با محتوای آموزشی نه فقط از طریق مشاهده یا شنیدن، بلکه از طریق تجربه مستقیم، کشف، تعامل و ساخت دانش ارتباط برقرار کنند. مطالعات متعدد نشان داده اند که شبیه سازی موقعیت های واقعی، مدل سازی سه بعدی، امکان دست کاری اشیا و تجربه های عملی، باعث افزایش یادگیری عمیق، انگیزش درونی، مشارکت فعال، و تثبیت مفاهیم انتزاعی می شود .با به کارگیری AR و VR، فرصت هایی فراهم می شود که برای بسیاری از کلاس ها در دنیای واقعی غیرقابل دسترس هستند، مانند سفر به محیط های علمی، تاریخی یا آزمایشگاهی، مشاهده ساختارهای میکروسکوپی، یا تجربه پدیده های فیزیکی خطرناک. همچنین پژوهش ها نشان داده اند که این فناوری ها می توانند بار شناختی را کاهش داده و فهم مفاهیم دشوار را تسهیل کنند . با وجود این مزایا، چالش هایی مانند هزینه، نیاز به زیرساخت، مهارت معلمان، مقاومت فرهنگی، و مسائل اخلاقی مانند حفظ داده ها نیز مطرح هستند. این مقاله با هدف تحلیل نقش AR و VR در یادگیری تجربه محور و عمیق، چارچوب نظری، روش پژوهش اسنادی، نتایج پژوهش های معتبر و تحلیل یافته ها را ارائه می دهد تا تصویری جامع از کارکردها، فرصت ها و محدودیت های این فناوری ها در مدارس ارائه شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، واقعیت مجازی ، یادگیری عمیق ، یادگیری تجربه محور