شکاف مخفی بین چگونگی آموزشی و تجربه یادگیرندگان در نظام های آموزشی رسمی

کیفیت آموزشی در نظام های آموزشی رسمی غالبا بر اساس شاخص های کمی، نتایج آزمون ها و میزان تحقق برنامه های درسی سنجیده می شود، در حالی که تجربه زیسته یادگیرندگان به عنوان بعدی کیفی و انسانی، کمتر در ارزیابی ها مورد توجه قرار می گیرد. این غفلت، به شکل گیری شکافی پنهان میان آنچه به عنوان «کیفیت آموزشی» گزارش می شود و آنچه یادگیرندگان در فضای مدرسه تجربه می کنند، می انجامد. هدف این مقاله، تحلیل ماهیت این شکاف پنهان و تبیین پیامدهای آن برای معنا، انگیزش و پایداری یادگیری است. با اتکا به تحلیل نظری ادبیات پژوهشی، نشان داده می شود که تمرکز افراطی بر شاخص های عملکردی، می تواند کیفیت تجربه انسانی یادگیری را تضعیف کرده و احساس تعلق، مشارکت و معنا را در میان یادگیرندگان کاهش دهد. نتایج مقاله بر ضرورت بازتعریف کیفیت آموزشی با لحاظ تجربه زیسته یادگیرندگان تاکید دارد و نشان می دهد که ارتقای پایدار کیفیت آموزش بدون توجه به ابعاد زیسته یادگیری، با محدودیت های جدی مواجه خواهد بود.

کلیدواژه ها:

کیفیت آموزشی ، تجربه زیسته یادگیرندگان ، معنا یابی یادگیری ، نظام آموزشی رسمی ، ارزیابی آموزشی